#ناشناس بله من کاملا قبول دارم که درحال حاضر، منِ ایرانی نباید قبول کنم که دشمنِ دشمنِ من، دوست منه! در تعجبم چطور با وجود طوماری از استعمارهای استعمارگران برخی به دنبال آزادیِ دروغین در دست کسی هستند که آزادی این همه انسان بی‌گناه رو سلب کرده، اما در خصوص ناسیونالیسم می‌خواستم بپرسم، اینکه می‌گن ناسیونالیسم رو از آدم بگیر و ببین چطور پیشرفت می‌کنه... حقیقت داره؟ مثال می‌زنم؛ وقتی می‌گی ایران، ایرانی به قدمت تاریخی و کوروش و داریوشش می‌نازه، به گذشته‌اش؛ و برخی فکر می‌کنند همین کافیه، اینکه دلبسته به گذشته هستند، گذشته‌ی من با ابهته پس تضمین کننده‌ی آینده‌ی با ابهت هم هست، اما اینطور نیست! ما هنوز در گذشته گیر افتادیم، من نمی‌دونم این خوبه یا نه پ.ن : من خودم یک انسان تعصبی روی کشورم هستم، تا ابد هم مطمئنم دست از عشق ورزیدن بهش برنخواهم داشت، به اینی که گفتم، خودم اعتقادی ندارم اما منطقی هم به‌نظر اومد، گرچه، اون چیزی که باعث اتحاد ملت می‌شه فکر می‌کنم همین ها باشه

ناسیونالیسم کلا دو جنبه داره، جنبه‌ی سازنده و مخرب. هم می‌تونه نیروی محرکه پیشرفت باشه هم می‌تونه به یک دلبستگی به گذشته تبدیل بشه که مانع پیشرفته. خودت هم به درستی اشاره کردی که این مفاهیم عمیقاً با اتحاد ملت در ارتباطند. عشق به میهن اگر با نگاهی نقادانه به خود و برنامه‌ریزی برای آینده همراه بشه، می‌تونه قوی‌ترین عامل اتحاد باشه. اگر این عشق صرفاً به توجیه وضعیت موجود یا افسوس بر گذشته تبدیل بشه، اتحاد شکننده خواهد بود.

این‌هم مثل سکولاریسم، دو طرف تفریط و افراط داره، باید تلاش کرد که هیچوقت درگیرش نشد.

#ناشناس بنده دوستدارم موضعی که شما ازش دفاع میکنی، آرمان و ارزشی که برای ایران مناسب میدونی رو بشنوم. جمهوری و اسلامی و پهلوی هیچکدوم نه، آمریکا مشورهای غربی بیگانه هم نه. ایران مدنظر شماست. حالا ایران باید تحت حکومتی جدید بشه که درست بشه، یا باید تغیراتی اساسی در حکومت فعلی ایجاد بشه؟

یکی از دوستان زحمتشو کشید.

ما که تا ابد طرز تفکر می‌مونیم 🙏🏻

جدای از شوخی، ایران نیاز داره به یک تعادلی میان اسلام و قانون های مدنی برسه!

جمهوری اسلامی ایدئولوژی‌ای بود که برای نسلی که سلطه گری پهلوی رو تجربه کرده بودند، کار می‌کرد. الان و برای نسل جدید با اینهمه دسترسی به تمام اطلاعات و رسانه، این حکومت جوابگو نخواهد بود.

#ناشناس https://eitaa.com/alefeazadi/664 ناسیونالیسم هرگز از داشتن یک تاریخ خاص جدا نیست. مثال می‌زنم، شما دو دسته آدم‌هایی که می‌گن عاشق ایرانن رو نگاه کن؛ افرادی که سلطنت‌طلب هستن و افرادی که طرفدار ج.ا هستن. ما گمان می‌کنیم هر دو از یک nation صحبت می‌کنن، ولی کاملا از هم جدا هستن. سلطنت‌طلب‌ها یک نوع ناسیونالیسم جدید رو تاسیس کردن که به تعبیر ضیاء ابراهیمی، اسمش ناسیونالیسم بی‌جاساز هست. توضیحش اینکه، اون‌ها تاریخ ایران رو منهای اسلام -که همه می‌دونن نقش مهمی توش داره- در نظر می‌گیرن. بنابراین یک نگاه به گذشته‌ای مثل زمان پهلوی و زمان هخامنشیان دارن. از طرفی هم عده‌ای اسلامگرا وجود دارن (همه‌ی طرفدارن ج.ا این تفکر رو ندارن) که بخش اسلامی رو پررنگ می‌دونن و بخش باستانی رو بهش بی‌توجه هستن. هرچند ج.ا همواره متهم می‌شه به اینکه تلاش کرده ایران باستان رو دفن کنه، ولی انصافا اینطور نیست، هرچند که عده‌ای از طرفدارانش به ایران اسلامی حس وطن‌پرستی دارن، و در مقابل، عده‌ای به ایران بدون اسلام. حالا شما هر تلقی‌ای که از ایران و تاریخش به عنوان یک nation داشته باشی، به همون شکل هم باهاش برخورد می‌کنی.

خیلی جالب بود و منطقی.

امیدوارم خیابون‌هایی که دوستشون دارید سالم بمونن :)

اینکه به خودتون اجازه می‌دهید هر قضاوتی راجع به من انجام بدید و خودتان در صندلی قاضی بنشینید و تصمیم بگیرید کدام باور من درست و کدام بیهوده است، نوعی نگاهی است که من از آن متنفرم و سعی در دوری ازش را دارم. شما هم نکنید.