اولین و مهمترین نکته، تعریف دوباره‌ی "قدرت" در نظام فکری ایشونه. اینجا قدرت از بالا به پایین تعریف نمیشه. یه تلنگر اساسی به مردم میزنه و میگه که "ریشه‌ای اصلی" این نظام، حضور و بصیرت خود شماست. ایشون به صراحت میگن که اگر مردم پای کار نباشن، هیچ نهاد و شخصیتی به تنهایی نمی‌تونه کاری از پیش ببره. (نکته‌ای که بارها راجع به جمهوری اسلامی گفتم) این حرف خیلی مهمیه، چون توی یه مقطع که ممکن بود یه خلأ قدرتی احساس بشه، سریع اون خلأ رو با اراده‌ی جمعی مردم پر میکنه و میگه من رهبرم، اما تکیه‌گاه من شمایید و تا شما باشید هیچ مشکلی نیست.

نکته‌ی دوم، بحث "تداوم" و "تحول" همزمانه. ایشون هم خودش رو ادامه‌دهنده‌ی راه قبلی معرفی میکنه و هم نشون میده که قرار نیست کارها لنگ بمونه. یه جورایی به همه میفهمونه که پروژه‌ی انقلاب یه پروژه‌ی فردی نبوده که با رفتن یه نفر تموم بشه، بلکه یه جریان مستمر با اهداف مشخصه. اما در کنار این تداوم، یه لحن جدید و یه جسارت عملیاتی هم دیده میشه. بحث باز کردن جبهه‌های جدید و تغییر معادلات جنگ، نشون میده که راهبرد صرفاً دفاعی نیست و قراره ابتکار عمل به دست گرفته بشه. این یعنی هم به دشمن خارجی پیام میده دستت رو خوندم و هم به نیروهای خودی میگه روحیه بگیرید که قراره تهاجمی‌تر عمل کنیم. قبل‌تر هم شنیده بودم که ایشون رو مسائل نظامی اشراف خیلی خوبی دارند که از گفته‌هاشون مشخص شد.

سوم، لحن قاطع و بدون تعارف در برابر دشمنان خارجی و همسایگانی که بهشون میدان میدن. اینجا یه خط قرمز خیلی مشخص ترسیم می‌کنه. به همسایه‌ها می‌گه که اگر در زمین دشمن بازی کنید، شما مسئول عواقباش هستید. این پیام دو پهلو نیست؛ یه پیام غیرمستقیمه که بگه دوره‌ی مماشات با حضور نظامی بیگانه توی منطقه تموم شده و باید تکلیفتون رو با ما و ملت‌هاتون معلوم کنید.

در نهایت هم پیامش هم قاطع بود هم دارای همدلی ملی. شروع خوبی بود. امید است همین رویه را تا پایان داشته باشند.

اما...

یکی از نکات مهم، بحث "انتظار" و "وعده" است. توی پیام یه سری وعده‌های خیلی بزرگ داده شده، مخصوصاً در مورد انتقام و جبران خسارتها. اما تجربه نشون داده که توی عمل، خیلی از این وعده‌ها یا به تعویق می‌افته یا اونطور که باید و شاید محقق نمیشه. مثلاً بحث جبران خسارت‌های مالی یا خدمات درمانی برای مجروحان، نیاز به یک ساختار اجرایی قوی و بودجه‌ی مشخص داره. صرف گفتنش کافی نیست و مردم بعد از مدتی عملکرد رو میبینن. اگه این وعده‌ها به نتیجه نرسه، میتونه به یه ناامیدی یا بی‌اعتمادی تبدیل بشه.

پیام خیلی بر "نقش تعیین‌کننده‌ی مردم" تاکید داره. این خیلی نکته‌ی مثبتیه. اما باید دید این حرف چقدر در ساختارهای سیاسی و تصمیم‌گیری‌های کلان کشور نمود پیدا میکنه. مردم تا چه حد واقعاً در تصمیم‌گیری‌های مهم شریک هستن؟ آیا حضور در صحنه فقط به شرکت در راهپیمایی‌ها و ابراز احساسات محدود میشه یا به معنای واقعی کلمه در سرنوشت خودشون سهیم هستن؟ این سوالی هست که پاسخش رو نه در شعار، که در عمل باید دید.

بسیارخوب، من حرف‌هام رو زدم.

#ناشناس با بخش اول تحلیلتون کاملا موافقم یا بخش دوم هم موافقم وعده ها باید عملی بشه اما نمیتونیم به ایشون بد بین هم باشیم به نظرم چون تا حالا کارنامه خاصی از ایشون ندیدیم پس باید صبر کنیم ، نکته بعدی اینکه راجب جانباز ها که گفتید باید بودجه بندی و اینها لازمه خواستم بگم این موارد در اختیارات ایشون نیست در اختیارات دولت هست به همین خاطر در پیامشون هم گفتند دولت باید انجام بدهند و بهشون گزارش انجام این موارد رو بدهند ‌، انشالله که محقق بشه اما به نظر بنده پیام خیلی خوب با موضع و نکات طریق و خیلی خوبی

فکر کنم پیامتون نصفه اومده، بهرحال اگر رهبر وعده‌ای می‌دن ما باید شاهد نتیجه‌اش باشیم، اگر وعده کمک به مجروحین و مصدومین داده شده، من باید ببینم که اتفاق می‌افته. اگر دست خود رهبر نیست هم پیگیری کنه، تا اتفاق بیفته. من همیشه این پیام رو دریافت می‌کنم که رهبر فلان چیز را گفته اما دست اون نیست و دولت باید انجام بدهد و فلان، اگر رهبر مثل یکی از ما مردم است و هیچ هماهنگی‌ای با دولت ندارد؛ از همان اول وعده‌ای هم ندهد. اینکه وعده شنیده شود و بعد اجابت نشود، بی اعتمادی عمیق از مردم در پی خواهد داشت.

#ناشناس من نمیگم ترامپ قراره ما رو آزاد و کشورمونو آباد کنه، اون و ج.ا هر دو به فکر منافع خودشونن. ولی این وسط، ما سود میبریم. داریم از دست سرطان خلاص میشیم و داره کمک میده خلاص شیم. البته نه برای ما، برای خودش که تهدیدی نباشه. خب ما هم این وسط سود میبریم!

اون کودک یکساله زیر آوار هم سود برده؟ یا اون ۱۷۶ دانش آموز معصوم و بی‌گناه؟ من حرف‌هام رو زدم، شما تصمیم گرفتید که نشنوید.