ما تا زمانی که تک تک آگاهی هامون برامون باور نشه تو سیاه چاله های ناامیدی هامون دست و پا میزنیم

البته که امید محرک ماست و ناامیدی دکمه توقف‌مون

برای همینه که امید انقدر مقدس و پاکه

و اون زشت و پلید و تاریک

و آدمیزاد ناامید در حال درجا زدن

اوووف

خیلی بده که خیلی میدونی

احساس میکنم خری هستم در چمن زار که در حال چراه به دشتی خالی از علف رسیدم

ما تا به شناخت نرسیم معرفت کسب نمیکنیم

رفقا جمع کنید برید امشب وگرنه شما هم دچار میشید

چیست این آدمیزاد که با غوره ای سردی می کند و با مویزی گرمی! و زندگی آدمیزاد به این همین میزان متزلزل است و خود او شبیه زلزله زدگان

در حال حاضر من ی لیوان از معجون غم، ناامیدی، بداخلاقی، بی حوصلگی هستم که امکان پاچه گیری هم دارم و حال من متاسفانه مسری است لطفا جهت جلوگیری از هرگونه برخوردی دوری کنید باتشکر 🤍