بر آن چشم سیه صد آفرین باد که در عاشق کشی سحر آفرین است -

حافظ

کینزین؛ پروتئین حرکتی کوچکی که درون سلول روی دو پا راه می‌رود و مواد را جابه‌جا می‌کند. چه بامزه است!

وضعیت فیلم و سریال‌هایی که میبینم؛)

این خیلی بامزه ست خیلی زیاد‌حالا اینها هیچی جا داره بگم سبحان الله

هیچ ایده ای برای استفاده ازشون ندارم :( پ.ن: تو این اسباب کشی چیزی که خیلی به چشمم اومد این بود که من خیلی چیزهایی رو دارم که اصلا نمی دونستم وجود دارند، یادم رفته بود و خیلی چیزهایی که فقط مثلا گفتم خب بعدا به دردم میخوره داشتم که تا حالا به دردم نخورده بود و خیلی چیزهایی که برای مناسبت های خاص نگه داشته بودم و هیچ وقت اون مناسبت خاص ها نرسیده بودند و خیلی چیزهایی که فقط نگه داشته باشم ولی نمی دونستم چرا؟ -زندگی دقیقا همین شکلیه؛

-زندگی خرج کردن لحظه‌ها بود، نه پس انداز مادام العمر لحظه‌ها؛

می دونید چیه؟ به نظرم خوراکی ها، غذاها، نوشیدنی‌ها کلا خوردنی‌ها خیلی خوبن! می دونید چرا؟ چون شما در لحظه‌ از انها لذت می‌برید و بعدا وجود نداره و قابل نگهداری هم نیستند و تهش از اونها براتون تو خاطرات‌تون مزه‌ و طمعش که به جا می‌مونه و چقدر قشنگه!

کم کم ...

اینقدر خوشحال میشم می بینم یکی یادم کرده :)

این ماه خیلی یاد بابا رضا کردم و خیلی دلتنگ.شون شدم عمیقا و عجیب که خیلی یکدفعی بهم پیام می رسید که یادت کردیم :)

🕊️ الصَّلاةُ عَمودُ الدّین نماز فقط ستون دین نیست؛ ستون وجود خود انسان است. اینکه ستون شخصیت یک انسان چقدر محکم باشد و در بحران‌ها چقدر بتواند آرامش و استقامتش را حفظ کند، تا حد زیادی به کیفیت نماز او برمی‌گردد. انسان استقامتش را از نماز می‌گیرد. اگر این ستون ضعیف باشد، با کوچک‌ترین حادثه و لرزشی فرو می‌ریزد؛ آدمی متزلزل، مضطرب، ترسو، افسرده و پژمرده می‌شود. اما اگر ستون وجودش محکم باشد، حتی اگر سختی‌ها از هر طرف به او هجوم بیاورند، به این آسانی فرو نمی‌ریزد. 🌿 گاهی یک اتفاق ساده، مثل جا گذاشتن کیف، کافی است تا تمام اخلاق و رفتارمان به هم بریزد؛ لحنمان عوض شود، داد بزنیم، فحاشی کنیم، کار را رها کنیم یا احساس کنیم دیگر همه‌چیز تمام شده است. این‌ها نشانه‌ی قوام نداشتن شخصیت است. آدمی که با هر موجی می‌شکند و با هر اتفاقی ناامید و پژمرده می‌شود، باید از خودش بپرسد: ستون من کجاست؟ به کجا تکیه کرده‌ام؟ اگر کوچک‌ترین حادثه تمام دلخوشی و آرامشش را می‌گیرد، یعنی هنوز اتصال عمیقی به مرکز قدرت و آرامش پیدا نکرده است. 🕊️ نماز، این اتصال را می‌سازد؛ اتصال به مرکز قدرت. انسانِ متصل، وقتی ظرفیتش خالی می‌شود، دوباره به نماز پناه می‌برد؛ نیرو می‌گیرد، آرام می‌شود و انگار دوباره خدا را در آغوش می‌گیرد. ✨❤️ چنین انسانی دیگر با امکانات دنیایی و رفتار دیگران به‌راحتی به هم نمی‌ریزد؛ چون بخش انسانی وجودش را تقویت کرده و نماز، قوام وجودی او را استوار ساخته است. 🌱 وقتی نماز به حقیقتش در زندگی انسان راه پیدا کند، ثمراتش هم کم‌کم ماندگار می‌شوند: عصمت، قدرت، آرامش، شادی و استقامت. اما اگر نماز در زندگی نباشد، این حال‌های خوب معمولاً گذرا هستند؛ می‌آیند و می‌روند، چون هنوز ستون محکمی برای نگه‌داشتنشان ساخته نشده است. #نماز_سکوی_پرواز #قسمت_ششم #استاد_شجاعی

-یِ زیر زمین بهم ریخته؛