حسرت ها بر دلم ماند جوانی ام پیر شد محاسنم سپید شد و من ماندمُ کفنی که سپید شد _ الف.سین.رآ

مجال نفس کشیدنم نبود، تا خواستیم نفسی تازه کنیم، خون به جگرمان کردن... _ الف.سین.رآ

تمام منی؛ و بعد بلندتر گفت: مواظبم باش! _الف.سین.رآ

روح های زخمی در کالبدهای خندان، _پیکری که کشان کشان به دنبال خود کشیده می شود، روحی که آویخته به زنجیر غم است و ما مترسک های خندان مزرعه زندگی بودیم تا کلاغ شوم مرگ را از خود برهانیم... چه غم انگیز داستان آن عروسک زشت مترسک که در میان طراوت مزرعه به طرز مضحکی از ایستادن به اجبار سخن می گفت در حالی که او را شایسته به زندگی نمی دانستند و چه خیال خوشی داشت مترسک خندان که به امید خنده ی نشاط می زیست به اجبار... | الف.سین.رآ |

هر که را می‌نگری مبتلاست به غمی؛ جهان دیده شوری داشت، چشم خوشبختی ما را نداشت.. _الف.سین.رآ

ای زخم های بی التیام چه کسی قرار است مرحم دل چاک چاکتان باشد؟ _الف.سین.رآ

در سایه هبوط آدم چندی به خواب رفته اند...

قصه‌ی زندگی ما؛ قصه دویدن و نرسیدن بود... _الف.سین.رآ

در ستایش عشق سخنی نیست؛ همه را باید پرستید... _الف.سین.رآ

هیچکسان ما را نخواستند؛ تو نیز ما را نخواستی، اندکی آهسته در گوشمان پچ پچ رفتن سر ده... _ الف.سین.رآ

هنگامی که گوش شنوایی نیست برای شنیدن، بر لب هایتان مهر سکوت بزنید؛ که هر چه سخن بگویید بیهوده تلاشی برای ناشنوایی بوده است!!! _ الف.سین.رآ

در سایه هبوط آدم به زیستن می نوازیم، ساز زندگانی را که چنگ می‌زند هر نوایش بر پیکر انسانی‌ را _الف.سین.رآ