می دونید این روزها خیلی این جمله ها رو می شنوم که میگند: نه اقا نرفته، اقا هستش، اقا شهید شدن الان دستشون باز تره، حضورشون پررنگ تره، بیشتر مراقب مون هستند و... ولی این تسلا نیست که منم ميدونم، منم باور دارم ولی الان من عزادارم، عزادار امامم

تو رفتی؛ اما ما زنده ما ندیم...

من خود به چشم خویشتن دیدم، که جانم می رود..

پشت سر تشییع تو روح و روانم می‌رود.

گفتم از غم تو بمیرم، توان نبود؛ ما را به سختی جانی خود گمان نبود.. _ما اصلا دنیای بدون شما رو تصویر نمی‌کردیم که

آقاجون یِ چیزی بگم؟ میگم که خوش به حال اون شهدایی که رفتند و ندیدن نبود شما رو، اونها زرنگ بودن آقاجون نه نتها رفتن شما رو ندیدن بلکه الان دارید دیدار تازه می کنید، اونها جان‌شون فدا کردن ..

_ گر مرگ در آن سلام باشد؛ باشد!

سردار مگه نگفتی: خامنه‌ای عزیز را عزیزجان خود بدانید؟؟؟ مگه نه اینکه عزیزتر از جون خودمون بدونیمش؟؟ حاجی عزیز تر از جونمون رفت...

این دست و پا زدن های ما مصداق اون مصرع هست که میگه: در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن... این جز و ولز برای این که دیدیم جانمون داره میره؛ من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود...

ما پیر شدیم آقا، پیرمون در اومد.

ما بی تو خسته‌ام؛ تو بی ما چگونه ای؟