در خیالات ِ خودم ، در زیر ِبارانی که نیست ؛ می‌رسَم با تو به خانه ، از خیابانی که نیست ؛ می‌نشینی روبه‌رویَم خستگی در می‌کنی.. چای می‌ریزم برایَت ، توی ِ فنجانی که نیست ؛ باز می‌خندی و می‌پرسی که حالَت بهتر است؟ باز می‌خندَم که خِیلی ؛ گرچه می‌دانی که نیست ؛ شعر می‌خوانَم برایت ، واژه‌ها گل می‌کننَد.. یاس و مریَم می‌گذارم ، توی ِ گلدانی که نیست ؛ چشم می‌دوزَم به چشمت ، می‌شود آیا کَمی ، دست‌هایَم را بگیری ، بین ِ دستانی که نیست ؛ وقت ِ رفتن می‌شود ، با بغض می‌گویَم نرو ، پشت ِ پایت اشک می‌ریزَم ، در ایوانی که نیست ؛ می‌رَوی و خانه لبریز از نبودَت می‌شود.. باز تنها می‌شوم ، با یاد ِ مهمانی که نیست ؛ رفته‌ای و بعد ِ تو ، این کار ِ هرروز من است ، باور ِ این‌که نباشی ؛ کار ِ آسانی که نیست ؛

چو باید سرانجام در خاک رفت ؛ .

عطر ِهرم نفسَت نیست در این شهر ِغریب ؛ که چنین از نفس ِمن ریـه‌ها خسته شدند.. یابن‌الحسن-

بجای‌تموم ِمناجات‌ها ، فقط العجل ، العجل ، العجل .

-

ء مَنْ عَرَفَ الدُّنْيَا لَمْ يَحْزَنْ لِمَا أَصَابَهُ ؛ آنکه دنیا را بشناسد، از رنج‌هایی که به او میرسد غَمگین نمیشود ؛ -امیرالمومنین‌ع

ء مرا به کوچهُ بازار ِنجف گم کن ؛ واَلسَّلام ِ مرا با بغل ، عَلیکُم کن..

نجف نرفته نمیداند این معانی را، به شوق ِشهر ِنجف طی‌کنم جوانی را ؛

-