✳️ وقتی جنگ از آشپزخانه‌ها گذشت؛ درس‌هایی از تاب‌آوری بریتانیایی‌ها در جنگ جهانی دوم ‌ 🔹جنگ معمولاً تصویری از جنگنده‌ها، موشک‌ها و تانک‌ها را به ذهن متبادر می‌کند، اما بخش مهمی از جنگ، جای دیگری جریان دارد: جنگ برای استمرار منابع؛ نبردی که در سطح شهرها و خانه‌ها با تصمیم‌های روزمره مردم رقم می‌خورد. ‌ 🔸در جنگ جهانی دوم، بریتانیا در محاصره دریایی با دو فشار هم‌زمان روبه‌رو بود: اختلال در زنجیره تأمین و نیاز حیاتی به مواد اولیه. ‌ 🔹در آن شرایط، فهمِ یک نکته به سازوکارِ بقا تبدیل شد: «هر کالا، از مواد غذایی گرفته تا فلزات و پارچه، یک منبع راهبردی بود.» و خانه‌ها، یکی از مهم‌ترین گره‌های زنجیره تامین به شمار می‌رفتند. ‌ 🔸با کاهش وارداتِ اقلام پرمصرف، خانواده‌ها به جای رفتار هیجانی، مسیر «تغییر الگوی مصرف» را در پیش گرفتند. ‌ 🔹آن‌ها یاد گرفتند با مواد جایگزین، دستورپخت‌های جدید بسازند و هرگونه هدررفت را به حداقل برسانند. در زبان جنگ، این یعنی مدیریتِ بحران از خردترین لایه جامعه. ‌ 🔸در همین چارچوب، پدیده‌ای به نام باغچه‌های پیروزی (victory gardens) شکل گرفت که فراتر از یک سرگرمی بود: در آن سال‌ها، بیش از نیمی از خانواده‌های بریتانیایی بخشی از غذای خود را در باغچه‌های خانگی تولید می‌کردند. شهرداری هم بخشی از زمین‌های پارک‌ها را به کاشت سیب زمینی اختصاص داده بود. ‌ 🔹این یک اقدام راهبردی بود که فشار واردات را کاهش می‌داد و امنیت غذایی را در شرایط شکننده، مدیریت می‌کرد. ‌ 🔸اما ماشین جنگ به چیزی فراتر از غذا نیاز داشت. در بریتانیا، چرخه بازیافت با شدتی مثال‌زدنی دنبال شد: میزان بازیافت فلزات در طول جنگ سه برابر شد. ‌ 🔹هر قوطی کنسرو خالی، دیگر زباله نبود؛ بخشی از شبکه تأمین بود که مستقیماً به چرخه‌ تولیدِ ادوات دفاعی بازمی‌گشت. این نگاه، یک تغییر فرهنگی عمیق ایجاد کرد: «دور انداختن» جای خود را به «بازیافت» داد. ‌ 🔸در این دوره، مردم درک کردند که تصمیم‌های کوچک آن‌ها—از کاهش اسراف و تولید خانگی گرفته تا تعمیر به جای تعویض—مستقیماً به کمک دفاع ملی می‌آید. ‌ 🔹این‌گونه بود که آن‌ها نه تنها «تاب‌آوری ملی» را تمرین کردند، بلکه با مدیریت مصرف منابع، ثابت کردند که قدرت یک ملت، به هوشمندی‌ِ تک‌تکِ افراد آن وابسته است. ‌ #تاب‌آوری #مدیریت_منابع #مدیریت_مصرف #بازیافت 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

✅ دیپلمات ارشد ژاپنی: 📍بر اساس روحیه‌ی ملی، ایرانی‌ها به‌هیچ‌وجه تمایلی به تسلیم شدن در برابر فشارهای خارجی ندارند/تاریخ ایران پر است از دخالت‌های خارجی و سختی‌هایی که از این بابت متحمل شده‌اند/ترامپ وقتی به بن‌بست رسید، طبق الگوی همیشگی‌اش که شکست‌ها را به گردن دیگران می‌اندازد، ادعا کرد که ایران در وضعیت تفرقه شدید است درحالی که من این وضعیت را نه «شکاف و تفرقه داخلی»، بلکه پویاییِ یک ساختار نظامی در شرایط جنگی می‌دانم... #ژاپنی 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

✅حتی بازدارندگی نامتعارف ناقص دولت بشار اسد، سالها حمله نظامی و تجزیه این کشور را به تعویق انداخت! سوریه در دهه ۸۰ میلادی به دلیل تهدیدات اسرائیل به سراغ تسلیحات شیمیایی رفت و تبدیل به سومین دارنده بزرگ این تسلیحات در جهان شد! همین زرادخانه شیمیایی بیش از ۳ دهه سقوط حکومت سوریه و بعدها دولت بشار اسد را به تاخیر انداخت (اگر جنگ داخلی در نتیجه بهار عربی هم رخ نمی‌داد بعید بود بشار اسد به چنین سرنوشتی دچار بشود)!! این تسلیحات، حتی دولت اوباما را برای حمله مستقیم به سوریه منصرف کرد و آنها ترجیح دادند که جنگ داخلی ادامه پیدا کند - البته که استراتژی دولت اوباما در آن سالها، سیاستLeads From Behind (هدایت غیر مستقیم) و حمایت و پشتیبانی از گروه های سلفی مخالف حکومت سوریه بود (در دوره ریاست جمهوری اول ترامپ در ۲۰۱۶ هم فقط یک حمله محدود به پایگاه هوایی شعیرات شد). با این وجود دولت سوریه مرتکب اشتباهی بزرگ شد و در ۲۰۱۳ و در طول جنگ داخلی تحت فشار دولت های غربی (با اتهام استفاده دولت از تسلیحات شیمیایی علیه مخالفان در مناطقی مانند غوطه و دوما) این زرادخانه ها را معدوم کرد. پس از آن برخی منابع اطلاعاتی غربی معتقد بودند هنوز مواد اولیه کافی برای ساخت این مدل تسلیحات در اختیار دولت سوریه و در مکان هایی دور از دسترس باقی مانده است. با این حال، چه قبل از خلع سلاح بشار اسد و چه پس از آن، نه کسی رهبری سوریه و نه فرماندهان و مقامات سوری را تهدید علنی به ترور نکرد ... تسلیحات نامتعارف (شیمیایی، میکروبی، اتمی، هیدروژنی) خاصیت بازدارندگی ذاتی دارند، حتی اگر در اختیار حکومتی ضعیف یا درگیر جنگ داخلی باشند. همه ۹ کشور و دولت اتمی حال حاضر جهان در دوره صلح یا پس از تجربه جنگی موجودیتی به بازدارندگی نامتعارف رسیدند. تاریخ ثابت می کند هیچ کشوری اتمی را تهدید به حمله به زیرساخت ها نکردند، مقامات آن را علنا تهدید به ترور نکردند، غیرنظامیان و مناطق مسکونی را مورد هجوم عامدانه قرار ندادند و نقشه تجزیه سرزمین آن را دنبال نکردند! بازدارندگی نامتعارف در واقع باعث می شود هزینه‌های حمله نظامی برای دشمن بالا برود و در عین حال، گزینه های در دسترس دشمن نیز کاهش یابد. جنگ ها ذیل قواعد بازی بازدارندگی نامتعارف، محدود تر و کم شدت ترند و طرفین تا آنجایی به جنگ ادامه می‌دهند که توازن امنیتی به میزان قابل قبولی برسد تا از درگیری های گسترده تر بعدی پیشگیری شود. سبحان محمدی/ کارشناس روابط بین الملل 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

غنی سازی اورانیوم چیست؟ این مستند کوتاه اطلاعات خوبی به شما میده 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

سخنرانی شهید حاج قاسم سلیمانی، چند ماه پیش از شهادت و پیش‌بینی وی درباره ابعاد اتفاقات و تحولات جنگ رمضان شهید حاج قاسم سلیمانی: اگر نفت ما بفروش نرسد، نفت دیگری هم بفروش نمی‌رسد این بلوف نیست، بستن تنگه هرمز برای جمهوری اسلامی است 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

🔺جغرافیای نظامی چیست؟ #اینفوتابناک 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

🎥 انتشار برای‌نخستین‌بار | سخنان حاج‌‌قاسم درباره جنگ با آمریکا و رژیم‌صهیونیستی، بستن تنگه‌هرمز و پاسخ منطقه‌ای ایران 🔹 پیش‌بینی شهید سلیمانی چند ماه قبل از شهادت‌شان درباره ابعاد جنگ ایران و دشمن آمریکایی - صهیونی 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

🔰 الزامات راهبردی ایران در دوره نااطمینانی ساختاری نظام بین‌الملل در شرایطی که رقابت هژمونیک در حال تشدید است و امنیت انرژی به ابزار فشار ژئوپلیتیکی تبدیل شده، ایران ناگزیر از اتخاذ رویکردی فعال و پیش‌دستانه در سه حوزه اصلی است: دیپلماسی منطقه‌ای، امنیت اقتصادی و زیرساخت‌های راهبردی. ۱. دیپلماسی فعال و آگاه‌سازی منطقه‌ای کشورهای منطقه باید نسبت به پیامدهای تضعیف یا بی‌ثباتی ایران آگاه شوند. فروپاشی موازنه موجود، می‌تواند کل منطقه را وارد چرخه‌ای از ناامنی پایدار کند. ایجاد کانال‌های گفت‌وگوی مستمر، تقویت همکاری‌های امنیتی و انتقال روشن هزینه‌های بی‌ثباتی، ضرورتی فوری است. ۲. مدیریت امنیت اقتصادی در شرایط بحران در صورت بروز اختلال در انرژی جهانی، احتمال کمبود کالا و افزایش قاچاق اقلام راهبردی افزایش می‌یابد. بنابراین: ▪️بازنگری در سیاست‌های صادراتی ▪️اولویت‌بندی کالاهای حیاتی ▪️تقویت نظارت مرزی ▪️جلوگیری از خروج بی‌رویه منابع، باید در دستور کار قرار گیرد. اتکا به الگوی بازار آزاد در شرایط بحران جهانی می‌تواند آسیب‌زا باشد. اقتصاد در دوره نااطمینانی نیازمند مدیریت فعال، ذخیره‌سازی راهبردی و سیاست‌های حمایت‌گرایانه موقت است. ۳. توسعه مسیرهای جایگزین و کاهش آسیب‌پذیری اگر تهدید توقف تولید یا محدودسازی صادرات نفت جدی شود، توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل زمینی و ریلی، به‌ویژه در مسیر ایران–چین، اهمیتی دوچندان می‌یابد. تنوع‌بخشی به مسیرهای تجاری، وابستگی به گلوگاه‌های پرریسک دریایی را کاهش می‌دهد. 📌ایران در نقطه‌ای قرار دارد که تحولات آن، صرفاً پیامدهای داخلی ندارد. این کشور در تلاقی رقابت هژمونیک، امنیت انرژی جهانی و موازنه ژئوپلیتیکی منطقه قرار گرفته است. در چنین وضعیتی، انفعال می‌تواند هزینه‌زا باشد، اما مدیریت فعال، دیپلماسی پیش‌دستانه و آمادگی اقتصادی می‌تواند تهدید را به فرصت بازتعریف موقعیت منطقه‌ای تبدیل کند. 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

✅ استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو: 📍در موضوع اخذ عوارض در تنگه هرمز، صحبت از ده‌ها میلیارد دلار درآمد اضافی در سال است که فراتر از درآمدهای حاصل از فروش نفت خود ایران در بازارهای جهانی خواهد بود/ایران شروع‌کننده این جنگ نبود؛ آمریکا شروع کرد و همه این را می‌دانند. این یک فاجعه عظیم است که ما بابت آن سرزنش خواهیم شد... 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

اقدام متقابل ایران در مواجهه با محاصره دریایی می بایست بستن تنگه باب‌المندب باشد و ضروری است با رویکرد تهدید پیشگیرانه قبل از آغاز هر نوع محاصره هوایی با اعلام منطقه پرواز ممنوع، ایران نیز ‌اقدام به حمله پیش دستانه به پایگاه ها و منافع آمریکایی نماید. 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli

🔰 *دیاسپورای ایرانی و ظرفیت دموکراتیک آن* (تحلیلی بر نقش شناختی–ارتباطی در دستیابی به دموکراسی) *دیاسپورا* به مجموعه‌ای از افراد یا جوامعی گفته می‌شود که به سبب مهاجرت یا تبعید از سرزمین مادری دور شده‌اند، اما پیوندهای فرهنگی، عاطفی و شناختی خود را با آن حفظ کرده‌اند. در عصر جهانی‌شدن و ارتباطات دیجیتال، دیاسپوراها نقشی مؤثر در شکل‌دهی گفتمان‌های فرهنگی و اجتماعی ایفا می‌کنند. دیاسپورای ایرانی نیز شبکه‌ای چندلایه و میان‌فرهنگی است که با حافظه‌ی جمعی و مسئله‌ی بازنمایی ایران در جهان پیوند دارد. اهمیت دیاسپورای ایرانی صرفاً در تجربه‌ی مهاجرت نیست، بلکه در ظرفیت شناختی–ارتباطی آن برای تقویت دموکراسی است. این ظرفیت بیش از آنکه در کنش سیاسی مستقیم متجلی شود، در توانایی تولید دانش، ترجمه‌ی فرهنگی، میانجی‌گری شناختی و ایجاد میدان‌های گفت‌وگو میان داخل و خارج کشور نمود می‌یابد. مسئله‌ی اصلی آن است که چگونه یک شبکه‌ی فراملی می‌تواند، بدون ورود به سیاست‌ورزی حرفه‌ای، به ژرفایابی و پایداری دموکراسی یاری رساند. *مسئله‌ی دیاسپورا: فاصله و آگاهی* دیاسپورا صرفاً جمعیتی جابه‌جا شده نیست، بلکه شبکه‌ای فراملی است که تجربه‌ی زیسته‌ی خود را هم‌زمان در دو افق شکل می‌دهد: افق سرزمین مبدأ و افق جامعه‌ی میزبان. این دوگانگی، وضعیت شناختی خاصی پدید می‌آورد؛ وضعیتی که در آن خاطره، هویت و روایت در تنشی مداوم‌اند و بازنمایی‌های متفاوتی از «واقعیت» شکل می‌گیرد. مطالعه‌ی دیاسپورا از این منظر، بررسی نسبت میان «دانستن»، «فاصله» و «کنش» است. فاصله‌ی جغرافیایی به فاصله‌ی شناختی بدل می‌شود و شیوه‌ی ادراک و تحلیل واقعیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. فهم این وضعیت مستلزم توجه به سه سطح است: *۱. سطح شناختی:* نحوه‌ی پردازش اطلاعات در محیطی متفاوت؛ *۲. سطح روان–اجتماعی:* تأثیر خاطره، هویت و تجربه‌ی مهاجرت بر قضاوت جمعی؛ *۳. سطح نهادی:* نقش رسانه‌ها و شبکه‌های ارتباطی در شکل‌دهی ادراک مهاجران. نظریه‌های جدید دموکراسی نیز نشان داده‌اند که مشارکت سیاسی به مرزهای جغرافیایی محدود نیست و می‌تواند از خلال شبکه‌های ارتباطی و گفت‌وگوهای فراملی تحقق یابد. در این چارچوب، دیاسپورا می‌تواند هم فرصت‌هایی تازه برای کنش دموکراتیک فراهم آورد و هم به سبب فاصله‌ی شناختی، با چالش در شکل‌گیری درک مشترک از واقعیت روبه‌رو شود. * چیستی و ویژگی‌های دیاسپورای ایرانی* دیاسپورای ایرانی میدان اجتماعی پیچیده‌ای است که طی دهه‌ها و در موج‌های متفاوت مهاجرت شکل گرفته است. این موج‌ها، با انگیزه‌ها و ترکیب‌های جمعیتی گوناگون، هویتی چندلایه و ناهمگن پدید آورده‌اند: * ۱. موج‌های آموزشی–علمی * از میانه‌ی قرن بیستم تاکنون، مهاجرت‌های علمی و دانشگاهی سهم مهمی در شکل‌گیری دیاسپورا داشته‌اند. این گروه با سرمایه‌ی تخصصی بالا و شبکه‌های حرفه‌ای گسترده، در پیوندهای علمی بین‌المللی نقش‌آفرین بوده و هویت چندفرهنگی پایداری یافته‌اند. * ۲. موج‌های اقتصادی–حرفه‌ای* مهاجرت‌های مهارتی و حرفه‌ای، به‌ویژه در اقتصاد جهانی‌شده، بخش دیگری از دیاسپورا را شکل داده‌اند. تجربه‌ی این گروه بر دوگانگی میان شبکه‌های شغلی جهانی و ریشه‌های فرهنگی ایرانی استوار است. * ۳. موج‌های فرهنگی و سبک زندگی* برخی مهاجرت‌ها بر پایه‌ی انتخاب سبک زندگی، آزادی خلاقیت و دسترسی به زیرساخت‌های نوآورانه صورت گرفته است. این گروه‌ها انعطاف فرهنگی بالاتری داشته و در نسل‌های بعدی دیاسپورا اثرگذار بوده‌اند. * ۴. موج‌های سیاسی* مهاجرت‌های ناشی از فشارها و تنش‌های سیاسی نیز بخشی از دیاسپورا را تشکیل می‌دهد. تجربه‌ی این گروه اغلب با حفظ هویت سیاسی در تبعید و امید به بازگشت یا ایجاد تغییر همراه بوده است. این دسته‌بندی‌ها لزوماً مجزا نیستند؛ بسیاری از تجربه‌ها ترکیبی‌اند. حاصل این هم‌ترازی، نه یک هویت واحد، بلکه شبکه‌ای متکثر و چندبعدی است. 📌دیاسپورای ایرانی وضعیتی چندلایه دارد؛ جایی که فاصله‌ی جغرافیایی باعث شکل‌گیری فاصله‌ی ذهنی و شناختی می‌شود. این فاصله از یک‌سو ممکن است باعث تفاوت نگاه میان ایرانیان داخل و خارج کشور شود، اما از سوی دیگر فرصت‌هایی تازه برای گفت‌وگو، تبادل تجربه و تولید دانش فراهم می‌کند. توان و ظرفیت دموکراتیک دیاسپورا بیشتر در همین گفت‌وگو و پیوند فکری نهفته است، نه در فعالیت سیاسی مستقیم. اگر این ارتباط‌ها سازمان‌یافته‌تر شوند، می‌توانند به رشد فهم جمعی، گسترش فرهنگ گفت‌وگو و در نهایت، پایداری بیشتر روح دموکراسی در جامعه‌ی ایرانی کمک کنند. #دیاسپورا 🇮🇷https://eitaa.com/amniatemeli