سر بر شانه‌ی هرکس گذاشتم ، زخمی تر از گذشته سر از آن برداشتم !

شب بیانگر روایت زندگیست : تاریک ، زیبا و مرموز

نه او میفهمید که من چه میگفتم ؛ و نه من دیگر نای این را داشتم که بیهوده برایش از قصه‌ی دل بگویم!

قلب آدم درد بگیره با قرص درست میشه, اما امان از اون روزی که مغزت از حجم زیاد افکار له بشه

در زندگی از هیچ چیز هم که اگر شانس نیاوردم ، در داشتن حب علی و اولادش من خوش شانس ترین آدم روی زمینم!

ای عالمیان جِلد مرا هم ، همچون حرمش تیره بپوشید!

یکبار اگر که جای زینـبـــــ(س) بودم صدبار در آتش غمش میمردم . .!

تو راحت میگذری امّا این منم که سال ها اون صحنه‌ها رو مرور میکنم؛

کاش فقط غصه‌ی خودمو می‌خوردم ، من برای موهای سفید مامان غصه خوردم ، برا کمر خم بابا ، واسه اینکه بار روی دوش بقیه‌ام ، واسه دلتنگیِ روزای خوب ، واسه غم‌های بقیه ، واسه غم‌های بقیه و بازم واسه غم‌های بقیه غصه خوردم!

چقدر خسته ام آقا ، غلام بی رمق نمیخواهی؟!

اگر یک نفس از این دنیا طلب دارم ، نگه‌دارم مرا ، من زنده‌ام به اینکه بمیرم در کربُ‌بلا ؛