در زندگی از هیچ چیز هم که اگر شانس نیاوردم ، در داشتن حب علی و اولادش من خوش شانس ترین آدم روی زمینم!

ای عالمیان جِلد مرا هم ، همچون حرمش تیره بپوشید!

یکبار اگر که جای زینـبـــــ(س) بودم صدبار در آتش غمش میمردم . .!

تو راحت میگذری امّا این منم که سال ها اون صحنه‌ها رو مرور میکنم؛

کاش فقط غصه‌ی خودمو می‌خوردم ، من برای موهای سفید مامان غصه خوردم ، برا کمر خم بابا ، واسه اینکه بار روی دوش بقیه‌ام ، واسه دلتنگیِ روزای خوب ، واسه غم‌های بقیه ، واسه غم‌های بقیه و بازم واسه غم‌های بقیه غصه خوردم!

چقدر خسته ام آقا ، غلام بی رمق نمیخواهی؟!

اگر یک نفس از این دنیا طلب دارم ، نگه‌دارم مرا ، من زنده‌ام به اینکه بمیرم در کربُ‌بلا ؛

هیچ چیزی تو این دنیا قشنگتر از رسیدن به آرزوهات نیست ؛

آری من تلخم! مثل میوه‌ی زخم خورده‌ای که از درخت افتاده, مثل قهوه‌ی سرد جامانده کنار پنجره زیر آسمان سیاه شهر, مثل بادام آفت زده‌ی روزهای سرد زمستانی, مثل داروی دکتری که دیگر به درد بیمار نمی‌خورد و فقط برای امید دادن است, آری من تلخم مثل دختری که تمام عمرش‌را به امید دیدن یک روز روشن گذراند...!

غم که واقعی باشد ؛ به قلم نمی‌آید ، به سخن نمی‌آید ، درست مثل غم حسیـــن که جنسش فرق میکند!

آقای من درست ، کربلا جای حبیب هاست؛ اما بگو به من که مگر حرّ شدن خطاست؟