این عکستو میدزدم چون رفته بودم اینجا و یادم رفت عکس بگیرم و خیلی خیلی جای "من رو برد به بهشت"ای بود

زمانی که سقف نداشت بهتر بود زیر آسمون آبی و نسیم باد می‌نشستی کنار مزار و بهشت واقعی رو حس می‌کردی

در اعماق مکاشفه‌ی زمین با رنگِ اندوهِ سبز و در میان زمزمه‌های آبیِ بی‌کران_که به سیاهی می‌ماند_ برگِ زندگیِ مردی به دست معشوق خویش افتاده و بی‌هیچ مقاومتی در پیِ مرگِ شیرینِ تلخ‌کامش و در لحظه‌ی آخرِ وداع پایانیِ خود، شروعِ زندگیِ آغازین در پس مرگ را جسته و نفرت را پیوسته، اندر آن چشمانِ صافی‌شده‌ی آتشین پیدا کرده و در غایت دست‌ها را به نشانه وداعِ ازپیش‌تعیین‌نشده باز کرده و زمانی که نشانه‌ای از جسم شرربار معشوق خویش نمی‌بیند، خود را پاک باخته و تازه همین‌جاست که شعله‌ی روشنِ عشق را در خود می‌افروزاند؛ حال آنکه شعله‌ی زندگی دیگر خاموش شده است.

همان زمزمه‌ی خیال است و همان کینه‌ی نخوت قلب. پشیمانی‌ست بدین گونه؟ یا که ندامتی‌ست آشکار؟ رذالتی‌ست نادیده و ناشنیده. خشم همچو نفرت و هردو مانند هم ریشه می‌افکنند چون سروِ همیشه‌سبز_ و سبزیِ آن تاریک می‌کند روحِ مالامال‌شده‌ی چرکین را. روحِ چروکیده و پوچِ از شادکامی را جسم در بر می‌گیرد و از آن خود می‌کند؛ و آن‌گاه است چشم باز می‌کنی و به ناگاه متوجه میشوی که مرگ در راستای مردابی‌ست که خود را غریق آن ساخته‌ای. مرگ او، مرگ توست. مرگ، می‌سوزاند، نابود می‌کند و ویران می‌سازد. به بازتاب آیینه‌ی خود در مردابِ آتش نگاهی بینداز که چه‌ از آن انبوهِ رویای سفید ساخته است. اینک بنگر که تو خودْ مرگ را آفریدی. #گنجه

حتما باید بیام پی‌وی‌ تک‌تکتون اینا رو بفرستم بگم بخون؟

ماه به ماه به زور چیزی می‌نویسم نهایتا پنج نفر میخوننش میگن واو

بخونید فور بزنید بگید وای چه قشنگه چون خودم خوشم نیومد

فکر کنم مثلا آدم مهمیم