براتون کسی رو آرزو میکنم که:
حامی باشه.
کسی که بتونید بدون ترس از قضاوت همه چیز رو براش تعریف کنید.
کسی که هیچوقت بهتون حس ناکافی بودن نده.
کسی که جوری نگاهتون کنه انگار خوشگلترین موجود دنیایید.
کسی که روزای خوب و بد همیشه پیشتون باشه.
کسی که پناهگاه باشه، کسی که وقتی دنیا آوار میشه رو سرتون بگید خداروشکر که دارمش!
کسی که اگه کار اشتباهی کنید،
اولین نفر به اون زنگ بزنید .
کسی که بودنش بیارزه به نبودن همه :)
همیشه اصرار کردن همه چیز رو خراب میکنه :)
مثلا اصرار ب دوست داشته شدن، اصرار ب همو دیدن، اصرار نکنین!
کسی ک دوستون داشته باشه غرورِ شما خیلی براش مهمتر از خواستهی خودشه =)
زندگی همینقدر عجیبه که پارسال یه ادمایی تو زندگیت بودن که فکر میکردی ابدی بودن و الان نه برات مهمن نه خبری ازشون داری .
این متن و پین کن یه جایی که مدام چشمت بخوره؛ بیخود حسرت یه چیزایی رو نخوری « هر آدمی بهترین هم که باشد، اگر زمانی که باید باشد، نباشد، همان بهتر که نباشد »