بعضی حرفا هست که اصلا گفتن نداره ،
برای همین ترجیح میدی همه رو بریزی تو
خودت و یه نفس عمیق بکشی و بگی
مهم نیست :)
آندیا!
راسل خیلی قشنگ میگه : وقتی بالا می روی مهربان باش و فروتن ، چون وقتی سقوط می کنی از کنار همین آدمها
ترس فقط اونجا که هوشنگ ابتهاج میگه :
وقتی همه چیز خوب است، میترسیم!
ما به لنگیدن یک جای کار عادت کردهایم .
اگر خواستید بروید
بروید و هرگز بازنگردید
لااقل به رفتن وفادار باشید
تا ما هم
به فراموش شدنتان عادت کنیم(:!
دیگه نمیشه کسیو جدی گرفت؛کسی اونقدر واقعی نیست که بمونه،کسی اونقدر شبیهت نیست که بتونی از بغضات واسش بگی،کسیم اونقدر دوست نداره که از جهان نترسی،این دیار از درون خالی شده.
آندیا!
خسرو شکیبایی یه دیالوگ داره ك میگه : ‹ نمیدونم کی بود چی چی بود که یهو دوید تو زندگیم ، با اون چش
یه دیالوگ قشنگی تو سریال لوسیفر بود که میگفت :
باخت و ناراحتیی که باعث بشه آدمارو بشناسی خودش یه برگ برندس !
همینو بفهمیم واقعا زندگی ساده تر میشه ...
سنگینی تنهایی از نبودن کسی نیست؛ سنگینی تنهایی بخاطر جدایی از خودته. اون که دلتنگشی خودتی.