شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم

می خواهی بروی ؟! برو ... جلویِ راهت را نمی گیرم ! نگرانِ من نباش ، نخواهم مُرد ! شبیهِ تمامِ آدم هایی که از رفتنِ هیچ کسی نمرده اند ... شبیهِ همه ی آن هایی که شعار نمی دهند ... بعد از تو چیزی تغییر نخواهد کرد ، فقط من دیگر "عاشق" نخواهم بود ، همین ... می شوم یک آدمِ عبوس و بی احساس ، که از همیشه دوست داشتنی تر است ...

یه روز مغزم از تکراراشتباهای قلبم خسته میشه یقه قلبمو میگیره میزارتش کنار و خودش اراده بدنمو میگیره اونوقته که از یه آدم مهربون دلسوز تبدیل میشم به یه آدم بی‌احساس بداخلاق بی‌حوصله :)

فور؟

‌آرزو کنید که آرزو نیز بر جوانان عیب است

ولی بعضی وقتا آدما منتظرن منتظر ی حرف ی کلمه تا نگفته ها رو ؛نتونستن هارو بگن و بتونن

‏حسم دقیقا مثل کسیه که يه کتابو باز کرده و ساعت ها خیره مونده رو صفحه‌ی اولش، هی میخونه و میرسه به آخر صفحه، میفهمه که حواسش نبوده. دوباره و دوباره و دوباره .

این حوصله و حس و حال کی قراره برگرده؟

تنهایی این روزامو مدیون تویی هستم که باعث شدی به همه بی‌اعتماد شم!

دلم می‌خواد بشینم باهاش حرف بزنم . ببینم چشه ؟ ببینم چرا انقدر بی‌ قراره و در عین حال خون‌ سرد ، اصلا ببینم چرا فقط از زنده بودن فقط زنده‌ست ؟! چرا زندگی نمیکنه ؟! چرا دیگه هیچ‌ چیز به چشمش نمیاد ؟! میخوام ببینم کی انقدر عادی شد براش همه‌چیز ؟ کلی سوال دارم ازش ، ولی نمی‌ پرسم‌ . چون اون هیچ‌ وقت جواب نمیده ، اون همیشه سکوت می‌ کنه و فقط تو آینه به من زل میزنه "

این زندگی آنی نیست که در انتظارش بودیم؛

از لحاظ امروز . . . .