و گریستم به یادِ تمامِ رویاهایی که تا می‌خواستم نوازششان کنم پژمردند...!

آمدم حجم غمم را حساب کنم؛اعداد ناتوان شدن.

آدم ها تنها در یک نقطه دلتنگ میشوند؛ جایی که دیگر هیچ راهی به غیر از جدا شدن باقی نیست..

حسی ندارم جز خنثی بودن. جز اینکه چیزی برام مهم نیست. حتی دیگه نمیخوام گریه کنم. و حتی دیگه نمیخوام به جایی تعلق داشته باشم. نمیدونم دقیقا چمه اما احساس میکنم که دیگر چیزی رو احساس نمیکنم، دیگه حسام ته کشیدن، دیگه قاتلِ احساساتم شدم.

و چون نهنگی خسته که ساحل را نمی‌یابد . . مُردنم تمام نمی‌شود .!

چه‌چیز نکبت زندگی را جبران می‌کند، جز رویا؟

‏وقتی میگن یاد بگیر از زندگیت لذت ببری و به تهش فکر نکنی واسم مثل این میمونه که به آدمی که از طبقه بیستم هلش دادن بگی از تماشای منظره‌ی سقوط لذت ببر و به ترکیدن آخرش فکر نکن .

اسکار بدترین لحظه هم میرسه به اون لحظه که نمیدونی واقعا نمیشد یا تو کم تلاش کردی؛!

با گمانِ عشق، دل بستم به مهرِ این و آن با تو و تنهایی‌ات ای دل! چه‌ها کردم، ببخش..

احساسات لعنتی. نه میشه خفه‌اش کرد نه میشه بروز داد

کاش میشد واسه احساسات خوب ؛ واسه آدمای قبلی المثنی گرفت.

«ترجیح میدم به ذوق خویش دیوانه باشم تا به میل دیگران عاقل..