‌

بعضی اوقات اونقدر غمگین و مچاله میشم که حقیقتا دله خودمم واسه خودم میسوزه.

من خیلی وقته یاد گرفتم تو ذهنم با آدما زندگی کنم.‌ با کسایی که نیستن؛ با کسایی که نبودن و کسایی که قرار نیست هیچوقت باشن؛ سناریو میچینم تو ذهنم. باهاشون میرم قدم میزنم، قهوه میخورم و حتی هودیم رو ست میکنم؛ ولی تو واقعیت حتی نگاشونم نمیکنم.

دل که تنگ است کجا باید رفت ؟ - 20 نمره -

دل که تنگ است به خواب باید رفت غافل از حال دل و عقل به خواب باید رفت.

فهمیدین شاعرم یا چی؟😞

من دقيقا به همونجایی رسيدم كه نه ديگه كسيو ميتونم تحمل كنم، نه چيزی برام هيجان انگيزه، نه حوصله كسيو دارم، نه حتی وقتشو.

مبتلا شدم به بی‌ خیالی . بی‌‌خیالیِ مسموم . انگاری همه‌ چیز بی‌ ارزش شده باشه ، کمرنگ شده باشه .. برایِ چیزی ذوق نمی‌کنم ، برایِ چیزی تلاش نمی‌کنم و برنامه‌ای ندارم تا وقتی به اون عمل نکردم خودمو بابتش سرزنش نکنم . انگاری به آخر همه چیز رسیده باشم ؛ به انتهایِ دنیا

ولی وقتایی که گریت میگیره و همزمان درد معدت شروع میشه.

خیانت که فقط این نیست که به کسی خیانت کنی ، گاهی وقتا بزرگترین خیانت به خودتون میکنین ، دقیقا همونجا که بخاطر کوچیکترین چیزها ، بخاطر آدما اشکتون درمیاد و زندگیتون قشنگیاشو از دست میده . و جالب اینجاست همون شخص حتی براتون وقت نمیزاره تا با چارتا کلمه آرومتون کنه ، بهتون توجه کنه و شما رو با دنیایی از حال بد و پوچی ول میکنه .

سوال اینجاست که آیا اون شخصی که دلتنگش میشیم به اندازه ی ما دلتنگمون میشه؟ به اندازه ی ما بهمون فکر میکنه؟ اهمیت داره واسش اصلا؟