همیشه درونمون آشوب میشه بابت مرور خاطرات اون لحظه هایی که نا آشوب بودیم.

از هر دید نگاه می‌کنم واقعا یه جسم و یه روح و یه مغز کششِ هضمِ این حجم بدبختیو ندارن.

اگه روز آخر زندگیم نتونم ببینمت و بمیرم چی؟

و در آخر تبدیل به کسی میشیم که ازش متنفر بودیم.

امیدوارم اونی که پی ام میده با اونی که دوست دارین پی ام بده یکی باشه

18 تا بدین اینطرف حله ؛

خاطرات ما هیچ وقت از ذهنمون پاک نمیشه، فقط یه گوشه جاخوش میکنه و منتظره یه اتفاقه که دوباره بیاد جلوی چشممون...

ولی من هر چی ک بودم "دوستت داشتم"

وقتی بزرگ میشی دیگه تعداد آدما برات مهم نیست ، واقعی بودنشون مهمه.

‌

چرا نگفتی غم داری؟ من تا دلت میخواست "بغل" داشتم.

تنها استعداد خاصی که دارم اینه که با وجودم گند بزنم تو همه چی . چه تو حال آدما ، چه تو زندگی آدما چه تو آرامشِ آدما . و دقیقا همین موقعاس که آدم از ته قلبش آرزو می‌کنه کاش هیچ وقت نبود که انقد همه چیزو خراب نکنه .