💡اندی شک | م.ح وحیدی
🌱زنگِ شیرینِ انشاء در کافه قاب
از دورهی دبیرستان به زنگ انشاء علاقهی زیادی داشتم. صدای زنگ انشاء از تهران میومد، پس صبحِ زودِ روزِ جمعه با چشمایی که برای چند ساعت خوابِ بیشتر التماسم میکردند با ماشینی که بقیهی مسافرها هم انگار چشماشون اجازهی بیداری بهشون نمیداد راهی تهران شدم.
تهران تعطیل بود و توی این تعطیلی باد و هوای پائیزی جلوهی پررنگتری پیدا کرده بود. سکوت شهر صدای برگهای پائیزی رو بلندتر از همیشه کرده بود.
به مقصد رسیدم تمام کرکرهها پایین بود، چند باری جلو و عقب رفتم و کم کم داشتم حس میکردم که اشتباه اومدم تا اینکه کرکرهی یکی از مغازهها که چند خانوم دیگه در انتظار باز شدنش بودند بالا رفت، اسم کافه رو خوندم و مقصد رو یافتم و وارد شدم.
انگار از تعطیلیهای جمعه وارد شوق و شلوغیهای شنبه شده بودم. تقریبا همهی صندلیها پر شده بود و فضای پر از قاب کافه توجهم رو جلب کرد.
وقتی نشستم وسط صحبتای استاد بود و چون کمی دیر رسیده بودم و متوجه صحبتا نمیشدم مشغول خوندن نوشتههای روی قابهای کوچیک و بزرگ داخل کافه شدم.
یه مقدار که گذشت کمکم متوجه شدم استاد در حال توضیح برنامههایی بودند که قرار بود توی این چند ساعت داشته باشیم و من غرق در فضای دلنشین کافه بودم.
چینش صندلیها بیشتر شبیه به کلاس ریاضی بود، همه رو به تخته! اما چون کلاس انشاء متفاوت بود و همهی حاضرین حرف برای گفتن داشتند، چینش کلاس تغییر پیدا کرد تا فضای گفتگو محوری بر جلسه حاکم شود.
"باورهای عامیانهی مردمِ ایران" کتاب تپل و قطوری بود که دست استاد خودنمایی میکرد و استاد با صدایی شیرین در حال مطالعهی کتاب برای شاگردان بود. قسمتی از کتاب مربوط به باورهای مردم نسبت به تُف بود و اونجا بود که در کنار خندهها فهمیدیم که تُف چقدر در باورهای مردم کارایی داره و ما بیخبریم.
زنگ انشاء به بخش معرفی رسید، چون اولین زنگ بود طبیعتا یه بخشی باید به آشنایی میگذشت. که این آشنایی هم شیرینیهای خودش رو داشت. وقتی افراد خودشون رو معرفی میکردن متوجه میشدیم که نوشتههایی که قراره خونده بشه از پشت چه عینکی و با چه نگاهی نوشته شدند.
معرفیها که به پایان رسید، استاد با صدایی که به گوش شاگردان آشنا و دلنشین بود مطالعهی بخشی از کتاب قیدار رو آغاز کردند. توجه ما به کلمات و چینشی بود که نویسنده به خوبی توی کتاب به کار گرفته بود. دقیقا مثل قابهای کوچیک و بزرگ کافه که هرکدوم به قشنگی جای مخصوص خودشون رو داشتند.
بعد از مطالعهی کتاب نوبت رسیده بود به رونمایی از آثارِ کوتاه و طولانی نویسندههایی که هرکدوم با حضورشون رونقبخش یه بخش از کافه بودند.
آثار و کلماتی که به خوبی کنار هم چیده شده بودند یکی یکی رونمایی میشد و نکاتی که برای بهبود آثار لازم بود توسط استاد و بقیهی حاضرین گفته میشد و با همین روند کمکم به پایان این زنگ دلنشین نزدیک میشدیم.
و در نهایت به پایان آمد این دفتر
و حکایت همچنان باقی است...🌱
باتشکر از استاد موسوی 🙏
و اعضای کلاس نویسندگی خلاق🌹
جمعه ۲۹ آبان ۱۴۰۵🌱
✍م.ح وحیدی
@andi_shak