۱. ترکیب شیمیایی جو
- وجود گازهایی مانند اکسیژن، دیاکسید کربن، بخار آب، و نیتروژن میتواند نشانهای از فعالیت زیستی باشد.
- جوهایی که پر از متان، آمونیاک یا هیدروژن هستند نیز ممکن است میزبان نوعی حیات باشند، بهویژه اگر شرایط مشابه با محیطهای افراطی روی زمین داشته باشند.
۲. حفظ آب مایع
- جو باید فشار و دمای مناسبی داشته باشد تا آب به حالت مایع باقی بماند — شرط حیاتی برای شکلگیری زندگی.
- اگر جو خیلی رقیق باشد (مثل مریخ)، آب تبخیر میشود؛ اگر خیلی غلیظ باشد (مثل زهره)، اثر گلخانهای شدید ایجاد میشود.
۳. محافظت در برابر تشعشعات
- جو باید بتواند از سطح سیاره در برابر اشعههای کیهانی و فرابنفش محافظت کند.
- وجود میدان مغناطیسی نیز در کنار جو، نقش مهمی در حفظ شرایط پایدار برای زندگی دارد.
۴. نشانههای زیستی
- در برخی تحقیقات، حتی ردپای باکتریها در جو سیارات با جو هیدروژنی مشاهده شده که میتواند نشانهای از امکان وجود حیات میکروبی باشد.
اندوشیری
۱. ترکیب شیمیایی جو - وجود گازهایی مانند اکسیژن، دیاکسید کربن، بخار آب، و نیتروژن میتواند نشانهای
جو مناسب نهتنها برای انسان، بلکه برای هر نوع حیات ابتدایی ضروری است. حتی اگر سیارهای برای انسان قابل سکونت نباشد، ممکن است میزبان میکروارگانیسمهایی باشد که در شرایط سخت زنده میمانند.
ترکیب شیمیایی جو
- جو برخی سیارات فراخورشیدی شامل گازهایی مانند متان، آمونیاک، بخار آب، دیاکسید کربن و حتی هیدروژن است.
- برخی سیارات دارای جوهایی مشابه مشتری یا زهره هستند، اما در شرایط بسیار متفاوت.
وجود ابر و مه
- مأموریت فضایی آریل (ESA) قرار است از سال ۲۰۲۸ جو حدود ۱۰۰۰ سیاره فراخورشیدی را بررسی کند.
- این مأموریت میتواند تشخیص دهد که آیا آسمان سیارات ابری، مهآلود یا صاف است.
- ابرها معمولاً از قطرات آب یا مواد دیگر تشکیل میشوند، در حالی که مهها از مولکولهایی هستند که در اثر واکنشهای شیمیایی شکل میگیرند.
دما و فشار
- دمای جو سیارات فراخورشیدی میتواند از صدها درجه زیر صفر تا هزاران درجه سانتیگراد متغیر باشد.
- فشار جو نیز بسته به جرم و ترکیب سیاره، میتواند بسیار بالا یا بسیار پایین باشد.
بررسی با طیفسنجی
- اخترشناسان با بررسی نور ستارهای که از جو سیاره عبور میکند، میتوانند ترکیبات شیمیایی و دمای جو را تشخیص دهند.
- این روشها به کمک تلسکوپهایی مانند جیمز وب و ابزارهایی مثل CASE انجام میشود.
علاوه بر پروکسیما قنطورس بی، چندین سیاره فراخورشیدی دیگر نیز به عنوان گزینههای بالقوه برای وجود حیات بررسی شدهاند. این سیارات معمولاً در "کمربند حیات" ستارهشان قرار دارند و ویژگیهایی مشابه زمین دارند.
کپلر-۱۸۶ اف
- در منطقه قابل سکونت ستارهاش قرار دارد
- اندازهای نزدیک به زمین دارد
- احتمال وجود آب مایع روی سطح آن وجود دارد
کپلر-۴۴۲ بی
- یکی از زیستپذیرترین سیارات کشفشده
- فاصلهاش از زمین حدود ۱۲۰۰ سال نوری است
- شرایط دمایی مناسب برای وجود آب مایع دارد
کپلر-۶۲ اف
- در کمربند حیات ستارهاش قرار دارد
- احتمال وجود اقیانوسهای سطحی دارد
- شباهتهایی به زمین از نظر اندازه و دما دارد
تراپیست-۱ ای، اف، جی
- در منظومهای با هفت سیاره قرار دارند
- چند سیاره در منطقه قابل سکونت هستند
- به دلیل نزدیکی نسبی، مورد توجه ویژه اخترزیستشناسان قرار گرفتهاند
کاپتین بی (Kapteyn b)
- یکی از نزدیکترین سیارات زیستپذیر به زمین
- احتمال وجود جو و آب مایع دارد
برای اطلاعات کاملتر میتونی به فهرست سیارههای احتمالاً زیستپذیر در ویکیپدیا سر بزنی.
طبق شواهد علمی، تاریخی و فنی، ناسا شش بار انسان را به ماه فرستاده، از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲، در قالب برنامه آپولو. اولین مأموریت موفق، آپولو ۱۱ بود که نیل آرمسترانگ و باز آلدرین روی سطح ماه قدم گذاشتند و ۲۱.۵ کیلوگرم خاک ماه را به زمین آوردند.
دوربینهای فضانوردان برای ثبت سطح ماه تنظیم شده بودند، نه آسمان شب.
-سطح ماه نور خورشید را شدیداً بازتاب میدهد، و برای ثبت آن باید سرعت شاتر بالا باشد.
ستارهها نور بسیار ضعیفی دارند و در این تنظیمات دیده نمیشوند، درست مثل اینکه در روز با گوشی از آسمان عکس بگیری و ستاره نبینی.
اندوشیری
آیا فیلمها در استودیو ساخته شدند؟
این نظریه از کتاب ویلیام کیسینگ و فیلمی خیالی به نام Shooting Kubrick سرچشمه گرفته که ادعا میکنه استنلی کوبریک تصاویر فرود را ساخته. اما:
فیلم یادشده صرفاً یک داستان تخیلیه، نه مستند.
فناوری دهه ۶۰ امکان ساخت چنین تصاویر واقعگرایانهای رو نداشت.
بیش از ۸۴۰۰ عکس، هزاران ساعت فیلم، و مکالمات صوتی از مأموریتها موجوده.
ماهوارههای هند، چین، ژاپن و مدارگرد ناسا محل فرودها رو تأیید کردند.