چرا بیهوده می‌کوشی که بگریزی ز آغوشم ؟ از این سوزنده‌تر هرگز نخواهی یافت آغوشی . نمی‌ترسی ، نمی‌ترسی که بنویسند نامت را به سنگ تیرهٔ گوری، شب غمناک خاموشی ؟ بیا ، دنیا نمی‌ارزد به این پرهیز و این دوری ؛ فدای لحظه‌ای شادی کن این رؤیای هستی را . لبت را بر لبم بگذار ، کز این ساغر پر می چنان مستت کنم تا خود بدانی قدر مستی را . ترا افسون چشمانم ز ره برده‌است و می‌دانم که سرتاپا به سوز خواهشی بیمار می‌سوزی . دروغ است این اگر پس آن دو چشم رازگویت را چرا هر لحظه بر چشم من دیوانه می‌دوزی ؟ -فروغ فرخزاد

‌

سلام‌‌م شما بزرگواران این پیام‌ رو فور بزنید چنلتون و اینجا عضو باشید.منم بهتون رندوم،یکی از اشعار قیصر امین پور رو تقدیم می کنم)) ظرفیت تگ.

-

-