. باطل خواهد رفت و حق پابرجاست. @anrooz | آنــــ روز

. حالا درسته که هم اسپانیا تاریخچهٔ استعماری داره، هم اجداد آرژانتینی‌ها به سرخپوست‌ها ظلم کردند ولی مسی و یامال نشون دادن که آدم‌ها قدرت انتخاب دارن که تو مسیر اجدادشون بمونن، تشدیدش کنه یا راه متفاوتی رو برن. @anrooz | آنــــ روز

. کی فکر می‌کرد یه روزی مردم ایران، اینطوری و به این دلیل از پیروزی و شکست دو تا تیم خوشحال باشن؟ دارم به این فکر می‌کنم که وقتی ما پامون رو از مرزهای مادیمون فراتر می‌ذاریم و مرزبندیمون رو جبهه‌ای و تفکری می‌کنیم و می‌گیم ما تفکرمون اینه و راهمون اینه و هر کسی ازش پیروی کنه تو تیم ماست اون وقته که شاید شخص و اسم ما نباشه اما، پیروزی یه تیمی، یا یهدشخصی، اونور دنیا، شاید بی‌شباهت ظاهر به ما می‌تونه پیروزی فکر و منش ما باشه و پوزهٔ دشمنمون رو به خاک بماله. @anrooz | آنــــ روز

حمایت اسپانیا از ایران در تجاوز نظامی آمریکا تا جایی پیش رفت که ترامپ تمام روابط تجاری و اقتصادی آمریکا با اسپانیا را به حالت تعلیق درآورد . ما هم از بازی زیبای اسپانیا لذت بردیم هم از آزادگی آنها ❤️‍🩹 . @hobbolhosseein | حُب‌ُ‌الحُسین

. ولی کاش می‌تونستیم همین امشب تو ورزشگاه یه بلایی سر ترامپ بیاریم حتی اگه نمی‌مرد هم همین که شب‌ها کابوس ما رو ببینه حالمون رو بهتر می‌کرد. @anrooz | آنــــ روز

🔴 تبریک به دولت و ملت اسپانیا ❤️🌹 🔹خوشحالی دولت و ملتی که برای غزه سنگ تمام گذاشت و حاضر به همکاری با آمریکا علیه ایران نشد و اجازه استفاده از حریم هوایی و پایگاه‌های نظامی‌اش علیه ایران را نداد، حتماً برای دولت و ملت ایران هم خوشحالی دارد. 🔸حمایت اسپانیا از ایران در تجاوز نظامی آمریکا تا جایی پیش رفت که ترامپ تمام روابط تجاری و اقتصادی آمریکا با اسپانیا را به حالت تعلیق درآورد! 🔹در مقابل مواضع دولت آرژانتین علیه ایران عزیز و خوشحالی مسی در جلسه با ترامپ وقتی داشت از حمله به ایران می‌گفت را فراموش نمی‌کنیم. فوتبال کاملاً سیاسی است. ✅ #داود_مدرسی_یان: @Modaresian

اینم یادگاری بمونه اینجا که چرا ما امشب خوشحال شدیم. @anrooz | آنــــ روز

. راستش یه چیزی هنوز روی قلبم سنگینی می‌کنه چیزی که این روزها مدام توی فکرمه و نمی‌دونم چرا بیرون نمی‌ره صبح روز نهم اسفند وقتی صدای اولین انفجارها اومد، من تازه از مترو بالا اومده بودم و داشتم وارد راه‌آهن می‌شدم جلوی در راه‌آهن، یه آقایی اشاره کرد و گفت خودم دیدم، اونجا رو زدن، طرفای جمهوریه من انفجار رو دیدم، فهمیدم جنگ شده، ولی بی‌تفاوت رفتم راه‌آهن توی قطار می‌دونستم جنگ شده، ولی اعتنایی نکردم خودم به همه می‌گفتم که پاستور رو زدن، جمهوری رو زدن، اطراف بیت رو زدن، ولی اصلاً شاخک‌هام تیز نشد دوستم از خیابون‌های اطراف بیت فیلم داد، اوضاع رو شرح داد، گفت که چقدر شلوغه و... از طریق دوستام خبر بهم می‌رسید که خیلی شدید اطراف بیت رو می‌زنن ولی باز... می‌شنیدم ولی مغزم تحلیل نمی‌کرد که اگر بیت رو زدن یعنی... می‌گفتم خب بیت رو زدن دیگه حالا خود بیت که نخورده اگرم خورده خب خالی بوده دیگه نه که ذهنم بخواد انکار کنه، اصلاً همچین گزینه‌ای نداشت وقتی رسیدم قم، دوستام رو دیدم، کلی با هم به شرایط جدید جنگی و اینکه تا من پام رو از تهران می‌ذارم بیرون، جنگ می‌شه خندیدیم، راستش خنده‌های من اون روز، هر چند خنده‌های از سر مسخره کردن وضع موجود بود، همون چیزیه که دلم رو بعد از هر بار یادآوری، آتیش می‌زنه من کل اون روز رو با امنیت خاطر قم موندم، دوستام رو دیدم، حرم رفتم، دربارهٔ شرایط جنگی صحبت کردیم و فکر کردیم و برنامه ریختیم، ولی حتی یک درصد هم ذهنم متصورم نبود که چه اتفاقی افتاده، اینکه بیت رو زدن یعنی چی جنگ شده بود دیگه یه مفهوم عادی حتی شب وقتی با صدای هلهله از خواب پریدم هم نفهمیدم چی شده، اصلاً تو گزینه‌های ذهنم نبود صبح، موقع سحر، وقتی مجری خواست خبر رو اعلام کنه باز هم ذهنم سمت انفجارهای دیروز نرفت که اگر بیت رو زدن یعنی... فقط وقتی حالش رو دیدم وقتی صورتش رو دیدم، متوجه شدم این حال رو فقط سر اعلام خبر رحلت امام راحل دیدم، اونجا بود که تازه فهمیدم صبح روز نهم چه به سرمون اومده ولی حتی اونجا هم، گزینهٔ اول ذهنم این نبود که دیروز بیت رو زدن، پس... گزینهٔ اول ذهن خیلی‌هامون نبود دامنهٔ امن داشتیم خیالمون راحت بود حتی اگر بیت رو بزنن، بازم چیزی نمی‌شه جنگ می‌شه ولی امام از دست نمی‌دیم دلمون به بودن اماممون خوش بود ولی خب بیت رو زدن و این یه جملهٔ معمولی نبود... @anrooz | آنــــ روز

. روزهای اول جنگ به همه می‌گفتم کاش فقط جنگ بود ما تجربهٔ فقط جنگ رو تو جنگ دوازده روزه داشتیم، بلدش بودیم، می‌تونستیم هضم و مدیریتش کنیم ولی جنگ رمضان برای ما، فقط جنگ نبود داغ بود جنگ بود نگرانی بابت امنیت داخلی کشور بود(به خاطر اغتشاشات قبلش) جنگ رمضان برای ما خیلی چیزا بود بلدش نبودیم توی ذهنمون نمی‌گنجید چیزی که سرمون اومده بود وسط جنگ بودیم و فرصت گیجی و گنگی نداشتیم ولی بلد هم نبودیم چطور باید سنگینی داغمون رو تحمل کنیم چطور وقتی غم بزرگ داریم، حرکت کنیم مایی که ترفندمون وسط بلاها، شوخی و طنز بود، دیگه این تنها سلاحمون رو هم نداشتیم، چون دیگه جونی برای خندیدن نبود یادمه اوایل جنگ، قیافه و تیپم هم شبیه پدرمرده‌ها شده بود، می‌جنگیدیم، می‌ایستادیم، می‌دویدیم، در حالیکه باری روی دوشمون بود، که حتی به ذهنمون هم نمی‌رسید که روزی بخوایم به تنهایی حملش کنیم. راستش ما آمادهٔ جنگ بودیم آمادهٔ اغتشاش آمادهٔ انواع بلایای آخرالزمانی ولی یه چیز قبل از اون، هنوز برامون تعریف نشده بود اینکه خبر زدن بیت، برامون معنای تلخی داشته باشه... @anrooz | آنــــ روز