ولی من اينطور ياد گرفته بودم: مردم خوب آنهايی هستند كه به تناسب دركشان، بهترين كاری را كه از دستشان ساخته است انجام می‌دهند.

_

زندگی به یک "دوچرخه" می مانَد ؛ اگر یکسره و بی توقف، در مسیرهای سخت، رکاب بزنی؛ جایی در میانه ی راه، تکه های دوچرخه از هم باز می شود و تو می مانی و زخم های روی تن و حسرتِ مسیرهای نرفته... اگر رکاب نزنی؛ حرکت نمی کنی و اگر بیش از اندازه آهسته، رکاب بزنی؛ تعادلت بهم می ریزد و زمین می خوری. این تویی که تصمیم می گیری هر از گاهی توقف کنی، پیچ و مهره ها را محکم کرده، دستی به سر و گوش دوچرخه ات بکشی، نفسی تازه کنی و با خیالی آسوده، مسیر خوشبختی ات را طی کنی، این تویی که تصمیم می گیری با چه سرعتی برانی که نه آنقدر کم باشد که بی حرکت اندر خمِ کوچه ای بمانی و نه آنقدر زیاد؛ که زمین بخوری...

و در این روزهای سخت نداریم چاره‍ ای جز اُمید داشتن🌱`

_

دلتو میشکنن، ولی عاقل‌ترت میکنن...!

_

به قول صائب تبریزی: «آرامش است؛عاقبت اضطراب ها..» خلاصه که اینقدر غصه نخورید بالاخره خوب میشه، قشنگ میشه، میرسیم، میبینیم، میخندیم : )

_