خدای مهربونم ازت ممنونم که اجازه میدی بعد از مشکلاتم بگم سخت بود اما حکمت خدا بود

وقتی گفتی "بعضیا" خواستم به خودم بگیرم و واکنش نشون بدم با اینکه سزاوار ترین فرد بودم برای اون کلمه اما هزارتا دلیل پیدا کردم که بهم ثابت میکرد نه تو باید من رو مخاطب قرار بدی نه من باید خودم رو مخاطبت فرض کنم

خواستم برایت بنویسم لطفا باورم کن ترسیدم درخواستم را باور نکنی

امروز بیش از هر وقت دیگر دلم میخواهد در آغوش خواب گم شوم و بیدار شدنم را در اختیار بدنم بگذارم اما حیف که شنبه است...

اگه توی ماه رمضون ظهر ها (حدود ساعت ۲ و ۳) حرم بودید خوشحال میشم در رواق حضرت خدیجه ببینمتون * تا هروقت مدرسه ها برقرار باشن البته

مراقب حرفای ک میزنی باش چون اصلا نمیدونی اون حرف قراره چن بار تو ذهن ینفر تکرار بشه...

غصه نخور من هنوز دوست دارم

لحظه آخرین غزل، ترس ندارم از اجل پیرهن تو در بغل، با تو دوباره «ما» شدم

در جریان هستید که امروز ۲۲ اسفنده ؟

۲۲ اسفند روز قشنگی نبود اصلا هم حالم رو خوب نمیکنه به هیچ وجه هم دوست ندارم دوباره تجربه اش کنم اما برام روز مهمیه میدونی یه روز هایی هست توی زندگی که حتی یک بار تجربه کردنش هم خیلی سخته اما روز های سرنوشت سازیه گاهی همون روز های سخت میشن یه پله تا تو وارد مرحله ی جدید زندگیت بشی و ۲۲ اسفند برای من همون پله بود ۲۲ اسفند من تغییر نکردم من مجبور شدم تغییر کنم و همین شد باعث رشدم من استقلال رو واژه ی مخالف وابستگی میدونم و برای همین معتقدم که ۲۲ اسفند روزی بود برای دوباره متولد شدنم و رسیدنم به استقلال روز خوبی نبود اما ارزشمند بود (پارت دو)

(پارت یک)