کودکی آرام شد با لای لای تیر ها بعد آن گهواره ها خواب پریشان داشتند...

روز هفتم محرم برام خیلی ارزشمنده میخواستم درباره ی این روز بنویسم میخواستم از برنگشتن عمو بنویسم از دنبال آب گشتن سکینه خاتون از نگرانی بی‌بی رباب از بی رحمی تیر سه شعبه از غم ابی عبدالله از گهواره خالی از لالایی بدون مستمع از نیزه هایی که... از شبی که آب... از سر هایی که... ولی دیدم من لایقش نیستم تنها کسی اجازه داره در این مورد بنویسه که بهش علم کامل داره کسی که معنی کلمات رو به خوبی میدونه و بلده که هر چیزی رو برای چی استفاده کنه نه مثل منی که علمش فقط اندازه ی چند تا روضه ای که رفته هست راستش افسوس خوردم ای کاش میتونستم که بنویسم ای کاش لیاقتش رو داشتم

این ستون خانه هایمان نیست که آرامش برایمان فراهم میکنند این نام های شماست که قلب هایمان را آرام میکند

عکس اینو زود گذاشتم🥲 باید برای روز تاسوعا نگهش میداشتم🥲

قاصدکی برای رساندن نشانه ها باز هم برایم نشانه آورد عجیب نیست که نشانه های اخیرم تماما از سوی یک نفر برایم آورده شده؟

وقتی در حیاط، پارچه سیاه روضه ی اباعبدالله با برگان درختان باغچه ترکیب میشود:)

نمی‌دانستم که خواندن بیشتر از شنیدن دل را آتش میزند واژه ها قدت عجیبی دارند این را امروز بعد خواندن چند صفحه از کتابی که تازه شروع اش کردم متوجه شدم

مولا جانم یا صاحب الزمان آقا شما کجا دارید برای جدتان عزاداری می‌کنید؟ آقا جانم آیا خوبانی هستند که شما را در عزاداری تان همراهی تان کنند؟ وقتی از حال می روید چه کسی در کنار شماست؟ از خودم گلایه دارم که چرا لایق این نیستم که امروز هم صدا با شما نوحه بخوانم میدانم شما دارید تمام صحنه های کربلا را می‌بینید برای همین امروز برای دل داغدار شما دعا میکنیم برای آرامشتان برای فرج تان دعا میکنیم تا با انتقام از قاتلان جدتان کمی دردتان تسکین یابد آجرک الله یا صاحب الزمان الهم عجل لولیک الفرج