_آسمان‌ِ شب یک کریستال آبی آرام است..

خواستیم و قرار بود و نشد..

گرچه آب رفته باز آید به رود ماهیِ بیچاره اما مرده بود ..

و از خطاهای بزرگم آن بود که ؛ لحظات دلخوشی را سرسری می‌گذراندم ، اما غم و اندوه را با همه‌ی وجود زندگی می‌کردم...

که انسان تنی مردنی دارد و روزهایی نمردنی!

کی گفته درد آدمو قوی میکنه؟ درد آدمو بی حس میکنه، روح آدمو میکشه، ذوق آدمو کور میکنه، قلب آدمو سنگ میکنه، و آدمو پیر میکنه...!

00:00

در سینه‌ام غمی‌ست، که هر شب هزار بار قدرِ دو قرن بغض گلو، آه می‌کشد ...

شبِ‌سردی است، و من افسرده، راهِ دوری است، و پایی خسته، تیرگی هست و چراغی مرده. می‌کنم تنها، از جاده عبور، ‌ ‌دور ماندند ز من آدم‌ها. سایه‌ای از سرِدیوار گذشت، غمی افزود مرا بر غم‌ها. فکرِ تاریکی و این ویرانی، بی‌خبر آمد تا با دل من قصه‌ها سازکند پنهانی. نیست رنگی که بگوید با من، اندکی صبر، سحر نزدیک است.‌ ☆سهراب‌سپهری.

_

_