eitaa logo
حوزه هنری لرستان
1.8هزار دنبال‌کننده
1.4هزار عکس
325 ویدیو
44 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
قاب عکس توی دست‌هایش چشمم را گرفت. دو سه قدم جلو رفته بودم که ذهنم جرقه زد: شاید از خانوادهٔ شهدا باشد. شهید فولادوند و دخترش را در جنگ رمضان بیخ گوشمان ترور کرده بودند و همسر شهید، شهیده معصومه پیرهادی را در جنگ دوازده‌روزه. قدم‌های رفته را برگشتم. به قاب عکس اشاره کردم و صدایم را به تناسب بلندگوها بالا بردم و تقریباً با حالتی نیمه‌فریاد پرسیدم: «شما با شهدا نسبتی دارید؟» سر به علامت بله تکان داد و خانم کناری‌اش تأیید کرد: «بله، مادر شهیده هستن.» پیش خودم گفتم می‌روم با هم چند دقیقه‌ای گپ و گفت می‌کنیم. نیم‌پلهٔ میدان را بالا رفتم و کنارش خم شدم تا مجبور به دادزدن نشوم و ادب را رعایت کنم. اجازهٔ صحبت خواستم و گفتم: «امکان داره دربارهٔ شهیداتون صحبت کنید و اینکه چرا الان مراسم جانفدا شرکت کردید؟» کلمات را محکم ردیف کرد: «برای اینکه بگیم جونمون هم برای این خاک و این کشور می‌دیم، همون‌طوری که بچه‌هامون دادن. امر رهبره که پای کشورمون بمونیم؛ ما هم تا آخرین قطرهٔ خونمون وایسادیم.» می‌خواستم از شهدای خانواده‌اش بپرسم و پرسیدم. اما وقتی نگاهم به چشم‌هایش افتاد و سکوتش را دیدم، نخواستم اذیتش کنم؛ بالاخره داغ سنگین است و یادآوری خاطرات سخت. بیشتر می‌ماندم، باید کسی جلوی اشک‌های خودم را می‌گرفت. خداحافظی کردم و گذشتم. ✍راوی: ریحانه مصیبیان 🔺 اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
💠زنگی که در میان درس خاموش شد گاهی برای فهمیدن عمق یک فاجعه، لازم نیست خرابه‌ای را از نزدیک ببینیم؛ کافی است خودمان را برای چند لحظه جای کسانی بگذاریم که زندگی‌شان درست در میانهٔ یک روز عادی، از مسیر همیشگی‌اش خارج شده است. چند وقت پیش، در بازدید از باغ‌موزهٔ دفاع مقدس همدان، به بخشی رسیدم که شبیه یک کلاس درس ساخته شده بود؛ کلاسی با میز و نیمکت‌های شکسته، دفترهای پراکنده و نشانه‌هایی از ویرانی؛ درست شبیه مدرسه‌ای که بمبی بر سرش فرود آمده باشد. اما چیزی که آن صحنه را از هر تصویر دیگری دردناک‌تر می‌کرد، صداهایی بود که در فضا می‌پیچید؛ صدای حرف زدن دانش‌آموزان و معلمی که درس می‌داد. صدای یک کلاس معمولی، با همان حال‌وهوای آشنای مدرسه؛ گویی هنوز همه‌چیز سر جای خودش بود و قرار بود چند دقیقه بعد، زنگ تفریح به صدا دربیاید. اما ناگهان بمب فرود آمد و صداها قطع شدند. همین. یک لحظه پیش، صدای معلم در کلاس می‌پیچید و بچه‌ها مشغول درس و گفت‌وگو بودند؛ لحظه‌ای بعد، سکوت جای همهٔ آن صداها را گرفت. سکوتی که در میان آن نیمکت‌های شکسته و دفترهای باقی‌مانده، معنایی بسیار سنگین‌تر از خاموش شدن یک بلندگو داشت. انگار زندگی، درست وسط یک جمله، نقطهٔ پایان خورده بود. مدتی به آن صحنه فکر می‌کردم. به دفترهایی که برای نوشتن مشق‌های فردا باز شده بودند، به نیمکت‌هایی که قرار بود جای نشستن دانش‌آموزان باشند و به معلمی که آمده بود چیزی به بچه‌ها یاد بدهد؛ بی‌آنکه بداند جنگ چگونه می‌تواند در یک چشم برهم زدن، عادی‌ترین لحظه‌های زندگی را به خاطره تبدیل کند. آن کلاس، تنها یک صحنهٔ بازسازی‌شده در موزه نبود؛ یادآور مدرسه‌هایی بود که در دوران دفاع مقدس زیر حمله رفتند و دانش‌آموزانی که در همان جایی جان باختند که باید امن‌ترین پناهشان می‌بود. امروز، روز دانش‌آموز است. روزی که نامش باید با شور یادگیری، آرزوهای بزرگ و آینده‌ای روشن گره خورده باشد. اما ذهنم دوباره به همان کلاس برگشت و یاد شصت‌وهشت دانش‌آموز شهید مدرسهٔ فیاض‌بخش بروجرد در دوران دفاع مقدس افتادم؛ بعد، خاطرم به دانش‌آموزان شهید مدرسهٔ شجره طیبهٔ میناب رسید؛ کودکانی که در حمله به مدرسه‌شان جان باختند و فرصت ادامه دادن درس، بازی و زندگی را از دست دادند. دو نسل، دو برهه از تاریخ و دو خاطرهٔ تلخ؛ اما با یک درد مشترک: کودکانی که باید در کلاس درس می‌نشستند، نه اینکه قربانی جنگ شوند. نمی‌دانم آن روز، آخرین چیزی که در ذهن هرکدام از آن دانش‌آموزان گذشت چه بود؛ شاید مسئله‌ای که می‌خواستند از معلم بپرسند، شاید قرار و مداری که برای زنگ تفریح گذاشته بودند، شاید هم فکر ساده‌ای دربارهٔ بعد از مدرسه. ما از آن لحظه‌های ناتمام خبر نداریم؛ درست همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند تمام رؤیاهایی را بشمارد که با رفتن آن‌ها ناتمام ماند. اما می‌دانیم هر دانش‌آموز، پیش از آنکه نامش در شمار شهدا ثبت شود، کودکی با دنیای مخصوص خودش بود؛ با آرزوهایی که هنوز فرصت شکفتن پیدا نکرده بودند. آن روز در موزه، صدای کلاس با فرود آمدن بمب قطع شد. امروز، وقتی به یاد دانش‌آموزان شهید می‌افتم، بیشتر از همیشه به این فکر می‌کنم که میان صدای یک معلم و سکوت پس از انفجار، چه فاصلهٔ کوتاهی وجود دارد؛ فاصله‌ای که می‌تواند مرز میان یک روز معمولی و اندوهی همیشگی باشد. مدرسه باید جایی باشد که در آن، صدای معلم به گوش برسد، مدادها روی کاغذ حرکت کنند و بچه‌ها برای فردایشان نقشه بکشند. هیچ کودکی نباید آخرین درس زندگی‌اش را در میان صدای انفجار بیاموزد. امروز، روز دانش‌آموز است؛ اما برای بعضی نیمکت‌ها، این روز دیگر هیچ‌وقت مثل گذشته نخواهد بود. جای دانش‌آموزانی که باید امروز در کلاس می‌نشستند، خالی است؛ و چه تلخ است که گاهی برای شنیدن دوبارهٔ صدای یک کلاس، باید به موزه رفت. ✍صبا کاوسی اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
🎨 کارتون | ! ... 🎈😏 اینم بادش دراومد که ... :) ✍🏻 اثر خانم نوریان تولید شده در مجمع طراحان گرافیک استان لرستان: سما اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
حوزه هنری لرستان
🎨 کارتون | #پف_فیل ! ... 🎈😏 اینم بادش دراومد که ... :) ✍🏻 اثر خانم نوریان تولید شده در مجمع طراحان
3.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎨 کارتون | ! ... 🎈😏 اینم بادش دراومد که ... :) ✍🏻 اثر سرکار خانم نوریان 🔹 طراحی هوش مصنوعی: مسعود بیرانوند اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir