eitaa logo
حوزه هنری لرستان
1.8هزار دنبال‌کننده
1.4هزار عکس
325 ویدیو
44 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
قاب عکس توی دست‌هایش چشمم را گرفت. دو سه قدم جلو رفته بودم که ذهنم جرقه زد: شاید از خانوادهٔ شهدا باشد. شهید فولادوند و دخترش را در جنگ رمضان بیخ گوشمان ترور کرده بودند و همسر شهید، شهیده معصومه پیرهادی را در جنگ دوازده‌روزه. قدم‌های رفته را برگشتم. به قاب عکس اشاره کردم و صدایم را به تناسب بلندگوها بالا بردم و تقریباً با حالتی نیمه‌فریاد پرسیدم: «شما با شهدا نسبتی دارید؟» سر به علامت بله تکان داد و خانم کناری‌اش تأیید کرد: «بله، مادر شهیده هستن.» پیش خودم گفتم می‌روم با هم چند دقیقه‌ای گپ و گفت می‌کنیم. نیم‌پلهٔ میدان را بالا رفتم و کنارش خم شدم تا مجبور به دادزدن نشوم و ادب را رعایت کنم. اجازهٔ صحبت خواستم و گفتم: «امکان داره دربارهٔ شهیداتون صحبت کنید و اینکه چرا الان مراسم جانفدا شرکت کردید؟» کلمات را محکم ردیف کرد: «برای اینکه بگیم جونمون هم برای این خاک و این کشور می‌دیم، همون‌طوری که بچه‌هامون دادن. امر رهبره که پای کشورمون بمونیم؛ ما هم تا آخرین قطرهٔ خونمون وایسادیم.» می‌خواستم از شهدای خانواده‌اش بپرسم و پرسیدم. اما وقتی نگاهم به چشم‌هایش افتاد و سکوتش را دیدم، نخواستم اذیتش کنم؛ بالاخره داغ سنگین است و یادآوری خاطرات سخت. بیشتر می‌ماندم، باید کسی جلوی اشک‌های خودم را می‌گرفت. خداحافظی کردم و گذشتم. ✍راوی: ریحانه مصیبیان 🔺 اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
💠زنگی که در میان درس خاموش شد گاهی برای فهمیدن عمق یک فاجعه، لازم نیست خرابه‌ای را از نزدیک ببینیم؛ کافی است خودمان را برای چند لحظه جای کسانی بگذاریم که زندگی‌شان درست در میانهٔ یک روز عادی، از مسیر همیشگی‌اش خارج شده است. چند وقت پیش، در بازدید از باغ‌موزهٔ دفاع مقدس همدان، به بخشی رسیدم که شبیه یک کلاس درس ساخته شده بود؛ کلاسی با میز و نیمکت‌های شکسته، دفترهای پراکنده و نشانه‌هایی از ویرانی؛ درست شبیه مدرسه‌ای که بمبی بر سرش فرود آمده باشد. اما چیزی که آن صحنه را از هر تصویر دیگری دردناک‌تر می‌کرد، صداهایی بود که در فضا می‌پیچید؛ صدای حرف زدن دانش‌آموزان و معلمی که درس می‌داد. صدای یک کلاس معمولی، با همان حال‌وهوای آشنای مدرسه؛ گویی هنوز همه‌چیز سر جای خودش بود و قرار بود چند دقیقه بعد، زنگ تفریح به صدا دربیاید. اما ناگهان بمب فرود آمد و صداها قطع شدند. همین. یک لحظه پیش، صدای معلم در کلاس می‌پیچید و بچه‌ها مشغول درس و گفت‌وگو بودند؛ لحظه‌ای بعد، سکوت جای همهٔ آن صداها را گرفت. سکوتی که در میان آن نیمکت‌های شکسته و دفترهای باقی‌مانده، معنایی بسیار سنگین‌تر از خاموش شدن یک بلندگو داشت. انگار زندگی، درست وسط یک جمله، نقطهٔ پایان خورده بود. مدتی به آن صحنه فکر می‌کردم. به دفترهایی که برای نوشتن مشق‌های فردا باز شده بودند، به نیمکت‌هایی که قرار بود جای نشستن دانش‌آموزان باشند و به معلمی که آمده بود چیزی به بچه‌ها یاد بدهد؛ بی‌آنکه بداند جنگ چگونه می‌تواند در یک چشم برهم زدن، عادی‌ترین لحظه‌های زندگی را به خاطره تبدیل کند. آن کلاس، تنها یک صحنهٔ بازسازی‌شده در موزه نبود؛ یادآور مدرسه‌هایی بود که در دوران دفاع مقدس زیر حمله رفتند و دانش‌آموزانی که در همان جایی جان باختند که باید امن‌ترین پناهشان می‌بود. امروز، روز دانش‌آموز است. روزی که نامش باید با شور یادگیری، آرزوهای بزرگ و آینده‌ای روشن گره خورده باشد. اما ذهنم دوباره به همان کلاس برگشت و یاد شصت‌وهشت دانش‌آموز شهید مدرسهٔ فیاض‌بخش بروجرد در دوران دفاع مقدس افتادم؛ بعد، خاطرم به دانش‌آموزان شهید مدرسهٔ شجره طیبهٔ میناب رسید؛ کودکانی که در حمله به مدرسه‌شان جان باختند و فرصت ادامه دادن درس، بازی و زندگی را از دست دادند. دو نسل، دو برهه از تاریخ و دو خاطرهٔ تلخ؛ اما با یک درد مشترک: کودکانی که باید در کلاس درس می‌نشستند، نه اینکه قربانی جنگ شوند. نمی‌دانم آن روز، آخرین چیزی که در ذهن هرکدام از آن دانش‌آموزان گذشت چه بود؛ شاید مسئله‌ای که می‌خواستند از معلم بپرسند، شاید قرار و مداری که برای زنگ تفریح گذاشته بودند، شاید هم فکر ساده‌ای دربارهٔ بعد از مدرسه. ما از آن لحظه‌های ناتمام خبر نداریم؛ درست همان‌طور که هیچ‌کس نمی‌تواند تمام رؤیاهایی را بشمارد که با رفتن آن‌ها ناتمام ماند. اما می‌دانیم هر دانش‌آموز، پیش از آنکه نامش در شمار شهدا ثبت شود، کودکی با دنیای مخصوص خودش بود؛ با آرزوهایی که هنوز فرصت شکفتن پیدا نکرده بودند. آن روز در موزه، صدای کلاس با فرود آمدن بمب قطع شد. امروز، وقتی به یاد دانش‌آموزان شهید می‌افتم، بیشتر از همیشه به این فکر می‌کنم که میان صدای یک معلم و سکوت پس از انفجار، چه فاصلهٔ کوتاهی وجود دارد؛ فاصله‌ای که می‌تواند مرز میان یک روز معمولی و اندوهی همیشگی باشد. مدرسه باید جایی باشد که در آن، صدای معلم به گوش برسد، مدادها روی کاغذ حرکت کنند و بچه‌ها برای فردایشان نقشه بکشند. هیچ کودکی نباید آخرین درس زندگی‌اش را در میان صدای انفجار بیاموزد. امروز، روز دانش‌آموز است؛ اما برای بعضی نیمکت‌ها، این روز دیگر هیچ‌وقت مثل گذشته نخواهد بود. جای دانش‌آموزانی که باید امروز در کلاس می‌نشستند، خالی است؛ و چه تلخ است که گاهی برای شنیدن دوبارهٔ صدای یک کلاس، باید به موزه رفت. ✍صبا کاوسی اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
🎨 کارتون | ! ... 🎈😏 اینم بادش دراومد که ... :) ✍🏻 اثر خانم نوریان تولید شده در مجمع طراحان گرافیک استان لرستان: سما اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
حوزه هنری لرستان
🎨 کارتون | #پف_فیل ! ... 🎈😏 اینم بادش دراومد که ... :) ✍🏻 اثر خانم نوریان تولید شده در مجمع طراحان
3.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎨 کارتون | ! ... 🎈😏 اینم بادش دراومد که ... :) ✍🏻 اثر سرکار خانم نوریان 🔹 طراحی هوش مصنوعی: مسعود بیرانوند اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | *عربستان نزولی ⬇️ ...* « اینــها ( دولت هـای سعــــودی و امثال آنهــــا ) باطلند و قطعاً دچار زوال و سقوط و بدبختی و فروافتادگی خواهند شد. » *رهبر شهید*  ✍🏻 اثر علی معینی مهر تولید شده در مجمع طراحان گرافیک استان لرستان: سما اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
کوروش زارعی، هنرمند پیشکسوت تئاتر درگذشت ، بازیگر و کارگردان پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون و از چهره‌های باسابقه هنرهای نمایشی ، درگذشت. کوروش زارعی، هنرمند متعهد و شناخته‌شده عرصه هنرهای نمایشی، پس از سال‌ها فعالیت در زمینه بازیگری، کارگردانی و مدیریت فرهنگی، دار فانی را وداع گفت. زارعی از هنرمندان اثرگذار تئاتر کشور بود که سال‌ها مسئولیت مدیریت مرکز هنرهای نمایشی حوزه هنری را بر عهده داشت و در این دوران نقش مهمی در گسترش جریان تئاتر دینی، انقلابی و مردمی ایفا کرد. توسعه و حمایت از جریان تئاتر بچه‌های مسجد، برگزاری رویدادهای نمایشی و تولید آثار متعدد در حوزه تئاتر آیینی و مقاومت، بخشی از فعالیت‌های ماندگار او در دوران حضورش در حوزه هنری است. او همچنین در مقام بازیگر در آثار سینمایی و تلویزیونی متعددی حضور داشت و بازی در مجموعه تلویزیونی «یوسف پیامبر(ع)» در نقش «لاوی»، از جمله نقش‌های شناخته‌شده کارنامه هنری او به شمار می‌رود. حوزه هنری انقلاب اسلامی، درگذشت این هنرمند پیشکسوت را به خانواده، دوستان، همکاران و جامعه هنری کشور تسلیت می‌گوید و برای آن مرحوم رحمت و مغفرت الهی مسئلت دارد. اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
✍ پیام تسلیت ◾️محمدمهدی دادمان رئیس حوزهٔ هنری انقلاب اسلامی در پیامی درگذشت را تسلیت گفت. ◾️در پیام رئيس حوزه هنری آمده است: خبر درگذشت برادر عزیز و هنرمند ارجمندمان، کوروش زارعی، اندوهی سنگین بر دل خانواده حوزه هنری نشاند. هنوز چند ماه بیشتر از روزی نگذشته که در همین خانه گرد هم آمدیم تا از سال‌ها تلاش و مجاهدت هنری او قدردانی کنیم. آن روز به ادامه همراهی و حضورش در کنارمان دلگرم بودیم و امروز جای خالی او را به تلخی احساس می‌کنیم. کوروش زارعی هنرمندی با اعتباری فراتر از مرزهای ایران بود؛ چهره‌ای شناخته‌شده و محبوب که از شمال آفریقا تا عراق و سوریه، هنر و منش او الهام‌بخش بود. به‌ویژه در میان برادران هنرمند عراقی، لبنانی و سوری، منزلتی داشت که از آوازه و اعتبار حرفه‌ای فراتر می‌رفت؛ منزلتی برآمده از سال‌ها رفاقت، مجاهدت مشترک و ایمانی که دل‌ها را به یکدیگر پیوند می‌داد. محبت و احترام کم‌نظیری که در سفرهای عراق و سوریه نسبت به او می‌دیدیم، گواه همین پیوند عمیق بود. 📌 مشروح پیام تسلیت اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
💠 صدایی آشنا؛ خاطره‌ای دور از نزدیک‌ترین خیابان، خودم را به میدان می‌رسانم. طنین صدایی سراسر میدان را پر کرده و بلند می‌خواند: «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت». تُنِ صدایش ذهنم را راهیِ خاطراتی دور می‌کند. رمضانِ ۱۳۹۷، روز عید فطر، ساعت ۶ صبح. روی صندلی تک‌نفره‌ی اتوبوس نشسته‌ام و هندزفری‌ام را در گوشم جابه‌جا می‌کنم. صدای راننده را می‌شنوم که خطاب به شاگردش می‌گوید: «ایشالا اگه ترافیک روون باشه، تا نیم ساعت دیگه می‌رسیم مصلی.» از دور، گلدسته‌های زیبای مصلی و گنبد باشکوهش به چشم می‌خورند. بار اولم نیست به مصلی می‌روم. اما این‌بار یک فرق بزرگ دارد؛ نماز عید فطر امسالم را به امامت امام خامنه‌ای می‌خوانم. جمعیتی که در اطراف و داخل حیاط دیده می‌شود، فراتر از حد تصور است. سر را بچرخانی، همراهت را بین شلوغی گم می‌کنی. شوخی نیست که؛ نماز عید با امامت آقا! بدون اینکه به کسی تنه‌ بزنم، از لابه‌لای جمعیت خودم را به صف‌های اول می‌رسانم. دقیقاً همان‌ جا که میله‌ای برای جداکردن مسئولین از مردم قرار داده شده، در ردیف دوم، بین دو خانم غریبه می‌نشینم. مداح با صدایی رسا شعر می‌خواند: «دوستان صدق و صفای دهه شصت چه شد؟ راستی حال و هوای دهه شصت چه شد؟ آن مدیرانِ جوانی که جهادی بودند بی‌تکلف از همین مردم عادی بودند شور آن شعله مگویید، فراموش شده اختلاس آمده، اخلاص فراموش شده» ابیات طولانی است. مردم در جوابِ کلمات پرمعنای شعر، الله‌اکبر سر می‌دهند و مداح را با فرستادن صلوات تشویق می‌کنند. شک دارم که خودش باشد. از خانمی که کنارم نشسته، می‌پرسم: «ببخشید خانم، مداح آقای مطیعی‌ان؟!» جواب می‌دهد: «اره، خود خودشه. ببین چه خوب حرف می‌زنه، آدم به وجد میاد.» بدون اغراق، آدم به وجد می‌آید. از بیت‌های آخر که آقای مداح می‌خواند، همین یک بیت را به یاد می‌آورم: «ای نشسته صف اول، به عدالت برخیز مانده بر شانه‌ی تو بار امانت، برخیز» تریبون نیم‌ساعتی در اختیار آقای مطیعی است. در آخر، با ذکر صلوات، جایگاه را ترک می‌کند. چشم‌انتظارم، چشم‌انتظارِ لحظه‌ی دیدار، لحظه‌شماری می‌کنم این ثانیه‌هایِ فلج‌شده را. قبل از ورود رهبر به جایگاه، شعارهایی را با تمام قدرت، هم‌صدا با همه، در مشتم گره کرده و به آسمان پرتاب می‌کنم: «ما همه سرباز توایم، خامنه‌ای، گوش به فرمان توایم، خامنه‌ای» «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند» تن و جانم همه چشم‌اند و به جایگاه خیره شده‌ام. اشک‌هایم جاری است و سَدی پرده‌وار در مقابل چشم‌هایم دیوار می‌شود. با دستم کنارشان می‌زنم، اما افاقه نمی‌کند. آن‌ها را به حال خودشان رها می‌کنم. مردی از تبار نور وارد می‌شود. همه ناخودآگاه از جا برمی‌خیزند و یک‌صدا الله‌اکبر می‌گویند. مصلی از شور سرشار است، آسمان از همیشه آبی‌تر است و مردم از عشق لبریز شده‌اند. قابی از حضور آقا مقابل چشم‌هایم ظاهر می‌شود. چهره‌ای نورانی، قامتی استوار و تجلی‌ای از روشنایی. کاش زمان در همان مکان و لحظه متوقف می‌شد. او ایستاده و با تکان دادن دستش، دل پرآشوب جمعیت را آرام می‌کند. دست دیگرش را روی اسلحه‌ای قرار داده که نشان از قدرتمندیِ ایران و اسلام است. آن‌قدر محو تماشا شده‌ام که گذر زمان و تابش نور مستقیم آفتاب را احساس نمی‌کنم. خطبه‌ها تمام می‌شوند و زمان، زمانِ اقامه‌ی نماز است. همان که سال‌ها در دلم آرزویش را داشتم. کلمه به کلمه بندگی را در طبق اخلاص، روانه‌ی آسمان‌ها می‌کنیم. «اللهم اهل الکبریای و العظمه و...» آن سال، عیدی من دیدار رهبر و خواندن نمازی به امامت ایشان بود. به خودم می‌آیم؛ نزدیکی میدان، به دیواری آجری تکیه داده‌ام. دستم را محض ادب روی سینه‌ام می‌گذارم و حمدی نثار روح امام شهید می‌کنم. شبی که قرار است آقای مطیعی مهمان شهر ما باشد، میزبانِ خاطرات دورافتاده‌ی من می‌شود. نفستان گرم، آقای مداح. ✍زینب کرمی‌یگانه 12آبان1405 اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
🎨 پوستر | ... « تو کز محنت دیگران بی‌غمی نشایـــد که نامت نهنـــد آدمی »  ✍🏻 اثر امید کردی تولید شده در مجمع طراحان گرافیک استان لرستان: سما اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir
26M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥 ببینید | ✨ ﴿ راز آفرینش ﴾ 💔 جانِ سه‌تا اِمام را به لَب رِسانده‌ای، مَرو تَوَجُّهی نِمی‌کُنی، چِرا به اِلْتِماس‌ها؟ 🥀 بُرو، وَلی حَلال کُن؛ جَهان مُزاحِمِ تو شُد بِه دَرکِ تو نِمی‌رِسَد، شُعورِ آس‌وپاس‌ها 🎙️ با صدای امین معصومی ✍️ شاعر: کاظم بهمنی 🖤🏴 شهادت جان‌سوز و مظلومانه حضرت فاطمه‌زهرا(س) تسلیت باد. اینجا چراغی روشن است... 🆔 @artlorestanir