[ در نگارش شاهنامه 📖] چنین سال بگذاشتم شصت و پنج، به درویشی تنگدستی و رنج

[پیشکش به دربار محمود غزنوی]

[ولی افتاد مشکل‌ها] باید ببخشید اگر پر از تپق و بریده بریده و درهم حرف زدم*

[در هجو سلطان محمود¹]

[در هجو سلطان محمود²]

[در هجو سلطان محمود³]

[فرجام]

این روز‌ها از همیشه خسته‌ترم هرچند کاری نمی‌کنم. از همیشه آرام‌تر، تسلیم‌تر و شاید تنها‌تر. شاید یکپارچه آبی شدم؛ آبی عمق اقیانوس. محروم از نور اما زیبا و زنده. هزارگونه‌ ماهی، مرجان‌های رنگی، گنج‌های مخفی، هنوز و‌ همیشه چیزی برای وجود و معنا بخشیدن هست... هست و باید هم که باشد تا زمان مقرر. غیر از این‌ها، بیش از همیشه دلتنگم. روزهای بیزاری از خودم مختوم به پناه بردن به رؤیایی از "او" می‌شود. بعد فکر می‌کنم خارج از اوهام من، "زعفرون" من هنوز توی نور غروب می‌درخشه؟ و هرچند دست شستم از امید و‌ آرزو، اما دلم بی‌اختیار برای اون دعا و ثنا میکنه. من که فارغ از این جهان شوکران خیال نوش می‌کنم و از بند تن رها... برای اون هزار و یک جفت کفش نو آرزو می‌کنم. #دیوانِ‌من | دیوانه من... 24 دی‌ماه 1404

هنوزم میگم: تو... #آن‌روز‌ها | یاد باد آن روزگاران

تو این نامه خسروان بازگوی، بدین جوی نزد مهان آبروی. #تورق‌کتب | شاهنامه فردوسی، اندر بنیاد نهادن کتاب‌

[توضیحات پایه و سبک نگارش کتاب¹✍️] مجبور شدم از روی فایل صوتی ویس بگیرم به خاطر محدودیت ایتا😒*

[توضیحات پایه و سبک نگارش کتاب²✍️] گوش دادن به این ویس چندان ضرورت نداره*