"اَشعارِمَن"
<؏ـشق یعنۍ توبخندے و من از داشتنَـت عطَشَـم بیشتـرازلحظـہۍ اول بشـود🤍!>
؏ـشق یعنۍ وسطِ نیم نگاهۍ گاهے...
بتوان گرمۍ دستانِ ڪسے را حس ڪرد
"اَشعارِمَن"
آرامشِ آغوش تو راخواب ندارد اے بستہ بہ چشمانِ سیاهت،نفسِ شب
اَمان از شب؛
در بُغضِ نبودنت
بی صداجان می دهم ...
[ چه کردی با جهانم ..
که به دور از یاد تو قلبم ؛
نمیلرزد ، نمیکوبد ، نمیخندد ، نمیرقصد ′🖤]