کاظم بهمنی یه بیت شعر داره که معشوقشو به روح خودش تشبیه میکنه، و میخواد بهش بگه نرو؛ میگه: "روح برخواسته از من ته این کوچه بایست؛ بیش از این دور شوی از بدنم میمیرم" حقیقتا خیلی قشنگه...♥️(:

ما رفته ایم و کنجِ مزاری گرفته ایم؛ تا بارِ دوشِ کس نشود استخوانِ ما...📷✉️

"اینجا،بدونِ تو،هوا کم است..."💛💊

چمدان بسته‌ام از هرچه منم دل بِکَنم، پیرو عقل شوم قید دلم را بزنم🧳❤️‍🩹

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم اندوهِ بزرگی است چه باشی چه نباشی..

عاشق نشوم،دل ندهم،پس به چه کوشم؟ جز عشق، دگر بهر چه کار است دل ما؟

شک ندارم سرِ تصاحبِ تو؛ جنگِ خونین به راه می‌افتد🔗♥️

من آن سکوتِ شکسته در آسمانِ توام و تو درآمد دنیا و آفتابِ منی✨💛

'به عشقِ چشمِ تو آرام و رام می خوابم دوچشمِ قهوه‌ایِ تلخ و بانمک داری..🤎'

تسخیرِ تو سخت است آنقدری که انگار در مشتِ خود جا داده باشم بی‌نهایت را

بغل بگیر مرا در هجومِ همهمه‌ها .. بغل بگیرمرا در شلوغیِ مترو🫂❤️‍🩹