ما که خوندیم(به امید کنسل شدن ایشالله )

کنسل شد🤣

بزرگداشت حافظ مبارک همتون✨️

روز دوم (البته من نتونستم زود بفرستم) مدت عمر ستاره ها یکسان نیست. 🌠 برای مثال: ستاره های کم جرم میتونن صد ها میلیارد تا حتی تریلیون سال عمر کنن. البته این جهان فعلی هنوز انقد قدیمی نیس که هیچکدوم از این ستاره های کم جرم تموم عمرشون رو سپری کرده باشن .🌟 خورشید در مجموع میتونه حدود 10 میلیارد سال تو مرحله ی رشته ی اصلی باقی بمونه . ستاره های پر جرم ممکنه فقط چند میلیون‌ سال تو این مرحله باقی بمونن. شاید عجیب باشه ولی ستاره های پر جرم معمولا زودتر از ستاره های کم جرم میمیرن. حالا چرا؟ چون فشار و دمای بیشتر در مراکز اونا باعث میشه سوخت هسته ای رو با سرعت بیشتری مصرف کنن . حالا وقتی سوخت هسته ای این ستاره ها کم بشه چی میشه اون جرم اولیه ی ستاره تعیین میکنه که پایان زندگی اون چطور رقم بخوره . سرنوشت ستاره ای مثل خورشید🌞: تو مرحله اول : خورشید در حدود 5 میلیارد سال آینده بعد از تموم شدن هیدروژن قابل استفاده . تو مرکز خودش ، تغییرات بزرگی رو تجربه میکنه. مرکز ستاره دگرگون میشه و لایه های بیرونی اون منبسط میشن و در نتیجه خورشید به غول سرخ تبدیل میشه و شعاعش خیلی بزرگ تر از امروز خواهد شد . (البته جزئیات تحول خورشید خیلی پیچیده تر از توضیح ساده س ) تو مرحله دوم : خورشید بخش زیادی از لایه های بیرونی خودش رو به فضا پس میده . این مواد گازی در اطراف ستاره پخش میشن و ممکنه یه ساختار زیبا به اسم سحابی ستاره نما بسازن . اسمش شاید گمراه کننده باشه اما این سحابی ها ارتباط مستقیمی با سیاره ها ندارن این اسم تاریخی از ظاهر بعضی از اون ها در تلسکوپ های قدیمی اومده. تو مرحله سوم : در آخر ، هسته باقی مونده از خورشید به یک کوتوله ی سفید تبدیل میشه. کوتوله سفید دیگه مثه یه ستاره ی عادی با همجوشی هسته ای انرژی تولید نمیکنه بلکه به تدریج گرمای باقی مونده خودش رو از دست میده و سرد میشه . پس خورشید به یه ابرنواختر تبدیل نمیشه .(چون جرمش کافی نیس) ستاره های پر جرم چطور میمیرن 🌟؟ مرحله اول : ستاره های پر جرم در طول زندگیشون میتونن با همجوشی هسته ای عناصر سنگین تری بسازن برای مثال : هلیوم، کربن، اکسیژن، نئون و سیلسیم. تو شرایط مناسب این فرآیند به تولید آهن در مرکز ستاره هم میرسن. اما اینجا یه مشکل خیلی بنیادی وجود داره و اون اینه که جوش دارن هسته های آهنی به عنصر های سنگین تر بر خلاف مراحل قبلی، انرژی خالص آزاد نمیکنه. بنابراین ستاره نمیتونه با همجوشی آهن به شکل قبل انرژی مورد نیازش رو تأمین کنه . مرحله دوم : در ستاره های پر جرمی که شرایط مناسب برای این اتفاق میتونه به انفجار عظیمی به نام ابرنواختر منجر بشه . البته هر ستاره ی پر جرمی انفجار یکسانی نداره ؛ جزئیات به جرم ساختار و تحول ستاره بستگی داره. مرحله سوم: بعد از فروپاشی و انفجار احتمالی ، هسته باقی مونده ممکنه به یکی از این دو تبدیل بشه : ستاره ی نوترونی: جسمی فوق العاده چگال که بخش بزرگی از جرم یه ستاره در فضایی به اندازه ی شهر جا بده . به ستاره ی نوترونی معمولی ممکنه به قطر حدود 20 تا 25 کیلومتر باشه . سیاه چاله: اگر هسته ی باقی مونده به اندازه کافی پر جرم باشه . ممکنه به سیاه چاله تبدیل بشه ؛ قسمتی از فضا که پس از عبور از مرز مشخص به نام افق رویداد، حتی نور هم نمیتونه درونش به بیرون فرار کنه . البته تشکیل سیاه چاله فقط به جرم اولیه وابسته نیس ؛ به جرم هسته ی نهایی و چگونگی تحول ستاره هم اهمیت دارن . #تحقیق (اختر فیزیک )

اگه شما یه نوشته توی کتابِ‌ شب‌کُش بودید؛ به نظر من می‌شدید شعرِ"حقیقت چیست؟". چرا؟! چون به نظر من، شما راجب همه‌چیز کنجکاوید به خصوص علم. و همیشه یکی داره در درون‌تون نجوا می‌کنه: درسته علم انسان رو نجات داد، اما آیا روح اون رو هم نجات داد؟ یا مشکل فقط علمه یا خود انسان به نابودی علاقه داره؟ سوال‌هایی که ذهن‌تون رو درگیر کردن، اما هیچکس این قضیه رو نمی‌دونه، که شما هم علم رو ستایش می‌کنید و هم ازش می‌ترسید..

عاشقش شدم .

میدونید کجای پیشرفت علم و تکنولوژی میتونه خطرناک باشه . اونجایی که این دوتا بیوفته دست یه آدم بی جنبه و وحشی ( و تاثیر گذار ).

درمورد سیاه چاله

وای عاشق اینام

دست ایتا درد نکنه کیفیتش بینظیر شده