-زندگی یک ابله-
دقیقا اما سکوت دوستداشتنی هم هست.
دقیقا همون اندازه که ترسناکه
یه قهرمان همیشه همرو نجات نمیده، اما همیشه درد خودش رو تبدیل به قدرتی برای برای بقیه میکنه، برای خودش.
همه یه حرفی دارن که اون رو به گونه ی خودشون بیان میکنن، اما تا وقتی که زنده نیستن نمیتونن حرفی از خودشون بزنن.