دختر بودن یک روند به شدت عجیبه که یه وقتا بسیار جالب و یه وقتا بسیار ناجالبه، اینطوریه که تو دوران PMS خالی از هرگونه حس خوب و مثبتی، نمیتونی کاراتو درست انجام بدی، انگیزه ت زیر صفر داره میرقصه برات، تمام ویژگی‌های خوب و مثبتت رو فراموش میکنی و به جاش ویژگی های بد و زشت و بدبختیا و ضعفات میان جلو چشت میگن چطوری خوشگله؟ ولی در عوض یه تایم طلایی داری که همه چیز رو رواله، خوشحالی، جالب میگذره زندگی و هیچی غمگینت نمیکنه و تو توانایی فتح دنیارو داری، اما امان از اون دوران خاکستری، امان امان

نمیدونم چطوری توصیف کنم، فقط میتونو بگم حسی که دارم یا احساساتی که دارم خیلی عجیبن، اصلا هیچ اسمی براشون وجود نداره، ترکیبی از استرس و ذوق و خوش بینی و امید و ترس و نگرانیه هر چند وقت یکبار میاد یقمو میگیره و به مرز جنون میرسونتم