ویلیام و باز تقدیمی هاش البته این سری سنگین اومده .شما لینکو بزارید اینجا اینو فور کنید+یه پست چنلم فور کنید+ یه واژه ای که توسرتونه هم بزارید ناشناس: تامن چند خط کووتاه بنویسم دربارش+ یه موزیک ویه عکس مربوطه "از او و دوستانش "بهتون بدم واین حرفا وصبر پیشه کنید . خیلی صبر ./ ظرفیت

⧗I would make a secret whistle for you, but you're not nerdy enough to understand.

خدایا یک میلیون و دویست نود هزار تومن چیه که کم اومده؟ چرا؟ چطور؟ سه ماه کتاب نخریدم. این یک میلیون و دویست و نود هزار تومن کجا رفته؟ چطور کم اومد؟ چطور کتاب بخرم؟

اصلاً لیسانسه‌ها می‌بینم، شاید یک میلیون و دویست و نود هزار تومن خودش از آسمون بارید.

دلتنگم. دلتنگِ چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده است. نمی‌داند بعضی شب‌ها وقتی خواب است، دقایقی می‌ایستم و نگاهش می‌کنم. نمی‌داند صدای خنده‌اش گاهی از تمام صداهای خانه بلندتر به نظر می‌رسد. نمی‌داند وقتی چیزی را با هیجان تعریف می‌کند، آن برقِ چشم‌هایش و ذوقی که در صورتش می‌دود، بیشتر از داستانی که تعریف می‌کند توجهم را جلب می‌کند. هنوز آن‌قدر کوچک است که فکر می‌کند همه‌چیز همین‌طور می‌ماند. همین خانه. همین اتاق. همین آدم‌ها. و من گهگاهی به چشم‌هایش نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم که چیزهای زیادی قرار است عوض شوند. بدون اینکه او بداند. شاید دیگر برای نشان دادن ذوق‌های کوچکش به سمتم ندود. شاید روزی برسد که خودش برای خودش دنیایی داشته باشد و من فقط نگاهش کنم. از دور. نمی‌دانم. اما به‌هرحال هنوز هست. گاهی وسط خانه می‌دود، چیزی را می‌شکند، اعصاب همه را به هم می‌ریزد و چند دقیقه‌ی بعد انگار نه انگار. و من نیز تظاهر می‌کنم که بسیار عصبانی‌ام. درحالی که نمی‌توانم دست از لبخند زدن بردارم. گاهی فکر می‌کنم دلم برای همین روزها، زمانی که هنوز نرفته‌اند، تنگ می‌شود. برای خنده‌ای که هنوز در خانه می‌پیچد، برای صدای قدم‌های کوچکش، برای همین «الان»ای که می‌دانم یک روز تبدیل به «یادته؟» می‌شود. شاید او هیچ‌وقت نفهمد که من از بزرگ شدنش خوشحال خواهم شد و همزمان دلم برای تمام آن روزهایی که دیگر وجود ندارند، برای تمام آن نسخه‌های کوچکتری از او که یکی‌یکی بزرگ می‌شوند و می‌روند، آرام‌آرام تنگ خواهد شد. و شاید روزی بفهمد… که چقدر متأسفم. هیچ خداحافظی‌ای را نمی‌شود به موقع گفت. -00:29- #چرندیات

سجتریس ، کاش اون اتفاق واقعا میوفتاد. مگه نه؟

اوه، نه. اصلاً. کاش نمیفتاد. کاش.

"در حقیقت عاشق کتاب بود." #book بینوایان (۱)

He hit me and it felt like a kiss Jim brought me back Reminded me of when we were kids With his ultraviolence Ultraviolence Ultraviolence Ultraviolence I can hear sirens, sirens He hit me and it felt like a kiss I can hear violins, violins Give me all of that ultraviolence - Loving him was never enough With his ultraviolence Ultraviolence Ultraviolence Ultraviolence I can hear sirens, sirens He hit me and it felt like a kiss I can hear violins, violins Give me all of that ultraviolence We can go back to New York Loving you was really hard...

And I would say I love you, but saying it out loud It's hard so I won't say it at all.