الان ۴۷ ساله با همین دشمنانی که دیشب در بانه به یک پست نیروی انتظامی حمله کردند با فراز و نشیبهائی در حال جنگیم ، اما این دلیل نمی شود که تن به ذلت سازش با قاتل اماممان بدهیم و بدعت عده ای عافیت طلب که از خواست امام جدید جامعه سر باز زده اند انتقاد نکنیم و تندرو خطاب شویم ، خط مشی امام خمینی ره و امام خامنه ای شهید و امام سید مجتبی را همه خوب می‌دانند. مگر کودتا را رهبر شهید روزهای قبل از شهادت اعلام نکردند؟! چه کسانی کودتا کرده اند؟ خارجی وقتی اقدامی بکند اسمش حمله دشمن است نه کودتا ، کودتا را چه کسانی در وفاق با همپالکی هایشان به کمک سیا و موساد انجام دادند ؟ نویسنده این یادداشت چرا آدرس غلط می دهد خب چرا با انقلابی ها وفاق نمی کنید؟ آیا کدخدا اجازه نمی دهد؟! در حال نوشتن پاسخ مفصل تر هستم تقدیم می کنم .

منتقدین امروز آتش‌بس هم دقیقا همین سخنان امام خمینی(ره) را بر زبان داشتند و دارند آنها را متهم به تندرو و ضدیت با وحدت می‌کردند و می کنند! گوش کنید اگر تندرو این چنین است ، آرزویش را دارم ،، 🇮🇷 تندروها ،، مخالف آتش بس تحمیلی ،، تندروها ،، جنگ طلب در مقابل متجاوزان آمریکایی و رژیم صهیونی و همپیمانانش ،، تندروها ،، ضد مذاکره سم مضاعف ، تواهمنامه و توافقنامه ی ذلت بار ، ،، تندروها،، ضد آمریکای جنایتکار و رژیم صهیونی ،، تندرو ، مدافع حریم امنیت کشور و ولایت ،، تندرو ، پیشرفت اقتصاد مقاومتی ، نه گندم و ذرت و سویای آمریکایی ، تندرو ، اثبات ما می توانیم ،،، تندرو ، پای لانچر ماندن و سوختن ، نه لانچر را پایین کشیدن ، تندرو ، یعنی پزشکی تا ساعت ۹ شب در مطب ارایه خدمات ، شام در ماشین خوردن ، همپای همسر تا ساعت یک بامداد پرچم بدست در میدان خیابان به حمایت از امام سید مجتبی خامنه ای ،،، تندرو ، حتما یعنی خونخواهی امام شهید ؟! خب چرا با انقلابیون که یکطرف وفاقتون انها را تندرو می نامند وحدت ندارید؟

. 🔸اگر در مذاکرات، ذره‌ای حسن‌ظن به آمریکا پیدا کنید، سقوط می‌کنید🔸 🔹آیت الله حائری شیرازی🔹 در جمع ما هستند کسانی که قبل از انقلاب، گرفتار زندان و شکنجه بودند و این حرف بنده را خوب متوجه می‌شوند. بازجو وقتی شلاق به دست می‌گرفت و می‌زد، موقع حساس و خطرناکی نبود، اما وقتی دستور می‌داد #چلوکباب برای آقا بیاورید خطرناک بود! وقتی می‌گفت تلفن در اختیارش بگذارید تا به هرکه می‌خواهد تلفن کند،‌ آنوقت خطرناک بود. وقتی می‌گفت نامه‌ای به خانواده‌ات بنویس، آنوقت خطرناک بود. وقتی نمازخوان‌هایشان را [به‌عنوان واسطه] می‌آوردند -اگر نمازخوانی داشتند- که با این زندانی که نمازخوان هست صحبت کند، خطرناک بود. زمان خطرناک، آن زمانی بود که این فرد با خودش می‌گفت: «اینها آنطور هم بدذات نیستند که ما فکر می‌کنیم». گفتنِ این حرف همان، و #سقوط_کردن همان! یک ذره حسن‌ظن، انسان را ساقط می‌کرد. افرادی بودند که باآبرو به زندان رفتند، اما بی‌آبرو بیرون آمدند! اصلاً عوض شدند. مشی‌شان تغییر کرد و آخرش هم ساواکی شدند. فردی بود،‌ مبارزه کرده بود،‌ زندان افتاد، بعد ساواکی شد؛ چون #یک_ذره_حسن_ظن به آنها پیدا کرد؛ یک ذره فکر کرد که در آنها رحم و انسانیت هست. آن روزی که به این مملکت، #موشک می‌زنند، خطرناک نیست. آن روزی که برای #صلح می‌آیند باید دست به دعا برداشت و استغاثه کرد و خود را به خدا سپرد! این ساعت‌ها خطرناک‌تر است! بمباران شهرها، علامت ضعف آنهاست. چون امت #آگاه‌اند نمی‌توانند با صحبت، مردم را تسخیر کنند و لذا موشک می‌زنند. برای وطن🇮🇷برای ایران

علف بخورید اما سلاح اتمی بسازید!‌ پرفسور جان مرشایمر، نظریه پرداز رئالیسم و استاد روابط بین الملل دانشگاه شیکاگو: اگر من به جای سیاست‌مداران ایرانی بودم، برای ساخت سلاح اتمی حتی اگر لازم بود علف می‌خوردم. چون اگر سلاح اتمی داشته باشید، بسیار بعید است که اسرائیل یا آمریکا مجددا به شما حمله کنند. چون از وقوع جنگ هسته‌ای می‌ترسند. ┈┈┈•••༶🌺༶•••┈┈┈‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 🌿

«بانه»؛ بهانه ای برای بستنِ دهانِ منتقدان وفاق تکنوکراتها و لیبرالها؟ برادر، یادداشتت را خواندم. دیشب در بانه خون ریخته شد و امروز تو از این خون، پلی ساختی به سویِ یک هدفِ سیاسیِ قدیمی: متهم کردنِ جریانِ انقلابی در میدان که بدستور امام سید مجتبی بیش از ۱۱۸ شب است برای حفظ نظام میدان‌داری می کند، به ایجادِ شکاف و همکاریِ پنهان با دشمن. اتفاقاتِ امنیتی تلخ اند، اما بهرهبرداریِ سیاسی از آنها، تلختر است. ۱. اشتباه گرفتنِ نقد با تروریسم تو مدعی میشوی که «رفیق انقلابی، یقهیِ رفیق انقلابی را گرفته» و این زمینه سازِ ناامنی میشود. اما سوال این است: آیا نقدِ یک جریانِ سیاسی با نام وفاق ، دقیقاً همان چیزی است که دشمن از آن به عنوان «شکاف» استفاده میکند، یا تو داری نقدِ به حق را با تروریسمِ مسلحانه در یک ترازو میسنجی تا صدایِ مخالف را خفه کنی؟ پیش فرضِ غیرقابلِ اثباتِ یادداشتِ تو این است: هرگونه انتقاد از سیاستهایِ جاری وفاق، معادلِ تضعیفِ پشتِ جبهه در برابرِ آمریکاست. این، همان تکنیکِ همیشگیِ جریانِ وفاق تکنوکرات‌ها و لیبرالهای سازشکار است : دشمنِ بیرونی را بزرگنمایی کن تا نقدِ درونی را غیرمیهنی جلوه دهی. ۲. علت و معلول را قاطی نکنیم دشمن از شکافها وارد میشود، درست. اما مگر دشمن از شکافِ بینِ «مطالبه گرِ انقلابی مبعوث» و « سازشکاران غربگرا» وارد میشود، یا اینکه خودِ وضعیتِ ناکارآمدی سیاسی اقتصادی و اعتماد به دشمن ، بزرگترین شکاف را در ذهنِ مردم ایجاد کرده است؟ ناامنیِ خلق شده توسطِ گروهکهایِ تروریستی، ریشه در تحریکاتِ بیرونی دارد، اما بهانه یِ دستِ دشمن برایِ گسترشِ ناامنی، نارضایتیِ انباشته شده یِ درونی از سیاستهایِ ناکارآمد است. اگر واقعاً دغدغه یِ وحدت داری، ابتدا به نقدِ سیاستهایی بپرداز که خوراکِ نارضایتی را برایِ دشمن فراهم میکند، نه اینکه زبانِ دلسوزانِ انقلاب اسلامی را با انگِ «یقه گیری» ببندی. ۳. تعریفِ سلیقه ای از «مطالبه» و «یقه گیری» تو میگویی «مطالبه دست مذاکره کننده را پر میکند»، اما بلافاصله نتیجه میگیری که «یقه گیری» این سرمایه را میسوزاند. این یعنی تعریفِ «یقه گیری» را خودت تعیین میکنی. هر انتقادی که از خطِّ تو خارج باشد، میشود «یقه گیریِ خائنانه»؛ و هر آنچه در حمایت ازجریان فکری وفاق باشد، میشود «مطالبه گریِ انقلابی». این، نه علمِ سیاست است، نه منطقِ گفتگو؛ این، دیکتاتوریِ تعریفِ واژگان به نفعِ یک جریانِ خاص است. ۴. وحدتِ تحمیلی یا وحدتِ اصیل؟ بهترین راه برایِ خنثی کردنِ توطئه یِ دشمن چیست؟ به زعمِ شما، وحدت کورکورانه و سکوت موجب انسجام در برابر دشمن است . اما یک تحلیلِ سیاسیِ واقعگرا میگوید: قویترین پاسدارِ امنیتِ ملی، جامعه ای است که انتقادپذیر باشد، نقدِ درونی را بپذیرد و با اصلاحِ نقاطِ کورِ خود، جلویِ بهانه جوییِ دشمن را بگیرد. نه اینکه با سرکوبِ صداها، خود را به خوابِ وحدتِ تحمیلی بزند. در پایان، این جمله یِ کلیدیِ یادداشتِ تو را با هم مرور کنیم: «دریغا که از همین اکنون، چشم انداز تلخی از چشم انداز این نزاع میتوان دید.» آری، چشم انداز تلخ است؛ اما نه از «نزاعِ» منتقدان با قدرت، که از فضاسازیِ امنیتیِ پس از هر حادثه برایِ بستنِ دهانِ منتقدانِ دلسوز. دشمنِ واقعی، آن رفیقِ یقه گیری نیست که تو از او میترسی، و نه آن لیبرالِ غربگرایی که میخواهی مردم مبعوث را از انتقاد عملکردش بازداری. دشمنِ واقعی، سیاستِ دوگانه ای است که اجازه میدهد تا وقتی به نفعِ توست انتقاد کنند، اما وقتی نوبت به نقدِ کارنامه ات رسید، فریاد بزنی «دشمن از شکافها وارد میشود!» سرمان را زیر برف نکنیم‌، این، آزمونِ واقعیِ تشکیلاتِ آشوب نیست. این، آزمونِ صداقتِ سیاسیِ نویسنده مقاله و طیف فکری که به آن وابسته است هست. ✍️علی علی زاده ‌ برای وطن🇮🇷برای ایران