«بانه»؛ بهانه ای برای بستنِ دهانِ منتقدان وفاق تکنوکراتها و لیبرالها؟ برادر، یادداشتت را خواندم. دیشب در بانه خون ریخته شد و امروز تو از این خون، پلی ساختی به سویِ یک هدفِ سیاسیِ قدیمی: متهم کردنِ جریانِ انقلابی در میدان که بدستور امام سید مجتبی بیش از ۱۱۸ شب است برای حفظ نظام میدان‌داری می کند، به ایجادِ شکاف و همکاریِ پنهان با دشمن. اتفاقاتِ امنیتی تلخ اند، اما بهرهبرداریِ سیاسی از آنها، تلختر است. ۱. اشتباه گرفتنِ نقد با تروریسم تو مدعی میشوی که «رفیق انقلابی، یقهیِ رفیق انقلابی را گرفته» و این زمینه سازِ ناامنی میشود. اما سوال این است: آیا نقدِ یک جریانِ سیاسی با نام وفاق ، دقیقاً همان چیزی است که دشمن از آن به عنوان «شکاف» استفاده میکند، یا تو داری نقدِ به حق را با تروریسمِ مسلحانه در یک ترازو میسنجی تا صدایِ مخالف را خفه کنی؟ پیش فرضِ غیرقابلِ اثباتِ یادداشتِ تو این است: هرگونه انتقاد از سیاستهایِ جاری وفاق، معادلِ تضعیفِ پشتِ جبهه در برابرِ آمریکاست. این، همان تکنیکِ همیشگیِ جریانِ وفاق تکنوکرات‌ها و لیبرالهای سازشکار است : دشمنِ بیرونی را بزرگنمایی کن تا نقدِ درونی را غیرمیهنی جلوه دهی. ۲. علت و معلول را قاطی نکنیم دشمن از شکافها وارد میشود، درست. اما مگر دشمن از شکافِ بینِ «مطالبه گرِ انقلابی مبعوث» و « سازشکاران غربگرا» وارد میشود، یا اینکه خودِ وضعیتِ ناکارآمدی سیاسی اقتصادی و اعتماد به دشمن ، بزرگترین شکاف را در ذهنِ مردم ایجاد کرده است؟ ناامنیِ خلق شده توسطِ گروهکهایِ تروریستی، ریشه در تحریکاتِ بیرونی دارد، اما بهانه یِ دستِ دشمن برایِ گسترشِ ناامنی، نارضایتیِ انباشته شده یِ درونی از سیاستهایِ ناکارآمد است. اگر واقعاً دغدغه یِ وحدت داری، ابتدا به نقدِ سیاستهایی بپرداز که خوراکِ نارضایتی را برایِ دشمن فراهم میکند، نه اینکه زبانِ دلسوزانِ انقلاب اسلامی را با انگِ «یقه گیری» ببندی. ۳. تعریفِ سلیقه ای از «مطالبه» و «یقه گیری» تو میگویی «مطالبه دست مذاکره کننده را پر میکند»، اما بلافاصله نتیجه میگیری که «یقه گیری» این سرمایه را میسوزاند. این یعنی تعریفِ «یقه گیری» را خودت تعیین میکنی. هر انتقادی که از خطِّ تو خارج باشد، میشود «یقه گیریِ خائنانه»؛ و هر آنچه در حمایت ازجریان فکری وفاق باشد، میشود «مطالبه گریِ انقلابی». این، نه علمِ سیاست است، نه منطقِ گفتگو؛ این، دیکتاتوریِ تعریفِ واژگان به نفعِ یک جریانِ خاص است. ۴. وحدتِ تحمیلی یا وحدتِ اصیل؟ بهترین راه برایِ خنثی کردنِ توطئه یِ دشمن چیست؟ به زعمِ شما، وحدت کورکورانه و سکوت موجب انسجام در برابر دشمن است . اما یک تحلیلِ سیاسیِ واقعگرا میگوید: قویترین پاسدارِ امنیتِ ملی، جامعه ای است که انتقادپذیر باشد، نقدِ درونی را بپذیرد و با اصلاحِ نقاطِ کورِ خود، جلویِ بهانه جوییِ دشمن را بگیرد. نه اینکه با سرکوبِ صداها، خود را به خوابِ وحدتِ تحمیلی بزند. در پایان، این جمله یِ کلیدیِ یادداشتِ تو را با هم مرور کنیم: «دریغا که از همین اکنون، چشم انداز تلخی از چشم انداز این نزاع میتوان دید.» آری، چشم انداز تلخ است؛ اما نه از «نزاعِ» منتقدان با قدرت، که از فضاسازیِ امنیتیِ پس از هر حادثه برایِ بستنِ دهانِ منتقدانِ دلسوز. دشمنِ واقعی، آن رفیقِ یقه گیری نیست که تو از او میترسی، و نه آن لیبرالِ غربگرایی که میخواهی مردم مبعوث را از انتقاد عملکردش بازداری. دشمنِ واقعی، سیاستِ دوگانه ای است که اجازه میدهد تا وقتی به نفعِ توست انتقاد کنند، اما وقتی نوبت به نقدِ کارنامه ات رسید، فریاد بزنی «دشمن از شکافها وارد میشود!» سرمان را زیر برف نکنیم‌، این، آزمونِ واقعیِ تشکیلاتِ آشوب نیست. این، آزمونِ صداقتِ سیاسیِ نویسنده مقاله و طیف فکری که به آن وابسته است هست. ✍️علی علی زاده ‌ برای وطن🇮🇷برای ایران

وفاق میدونی یعنی چه؟ یعنی یا حرفی ک ما میزنیم رو قبول میکنی، یا همه رو میریزیم سرت! برای وطن🇮🇷برای ایران

مجتبی زارعی نماینده وفاقی مجلس یه توییت زده و نوشته یه عده دارن به ما پیام میدن و فشار میارن و این حرفا منتها توی اسکرین‌شاتی که گذاشته حواسش نبوده که رنگ پیام سبزه! تو پیامرسان بله پیامی رو که خودت میفرستی رو سبز نشون میده و پیامی رو که یکی دیگه برات میفرسته رو سفید نشون میده😂 برای وطن🇮🇷برای ایران

تکرار تاریخ!