#خانه‌ای_میان_هیاهو
#فصل_دوم
#پارت_۱۶
حامد
کیفم رو برداشتم و از اتاق اومدم بیرون.
حامد؛ "نازی من دارم میرم"
نازی؛ "صبحونه خوردی؟"
حامد؛ "نه مرسی حواست به مامانت باشه"
نازی؛ "حواسم هست، مراقب خودت باش...به دایی سلام برسون"
حامد؛ "باشه خدافظ"
نازی؛ "بسلامت"
از خونه زدم بیرون و سوار ماشین شدم و گاز دادم تا بیمارستان...تمام فکر و ذکرم شده بود حرفای دیشب نازی...رسیدم و ماشین رو توی پارکینگ پارک کردم و وارد بیمارستان شدم با همه سلام کردم و دنبال مجید میگشتم که دیدم یه جا وایساده و داره با یکی از پرستارای خانم حرف میزنه...خیلیم حرف نیست بیشتر داره داد میزنه، سریع رفتم پیشش وایسادم ولی انقد عصبی بود که متوجه اومدن من نشد.
پرستار؛ "ببخشید آقای دکتر"
مجید؛ "خانم الان ببخشید شما به چه درد من میخوره؟! ببخشید شما اون داروی کوفتی رو از بدن اون بیماره بیچاره در میاره؟! نههه! گند زدی خانم گنددد! اون بیمار چیزیش بشه اول میان خِرِ منو میگیرن نه شمااا، من اونی که به شما مدرک داده رو..."
تا دیدم کار داره به جاهای باریک میکشه و دهن مجید از کنترل خارج شده و ممکنه فحشای بدی بده جلو دهنش رو گرفتم که نگام کرد.
حامد؛ "بسه مجید آروم باش"
وقتی نگام کرد رنگ صورتش از سرخ به حالت عادی برگشت و اخماش باز شدن، دستم رو آروم برداشتم و به پرستار نگاه کردم اما مجید همچنان داشت من رو نگاه میکرد.
حامد؛ "خانم شما بفرمایید گریه هم نکنید، بفرمایید برید پیش دکتر شریفی بگید زود برن اتاق بیمار"
"چشم"ی گفت و رفت، برگشتم رو به مجید و دستش رو گرفتم بردم تو اتاقش در رو بستم...نشوندمش رو صندلی و خودمم رو یکی از صندلی هاش نشستم.
حامد؛ "چته تو؟ چرا عصبی میشی میخوای جد و آبادِ طرفو فحش کش کنی؟"
مجید؛ "سلام"
خنده ای از سلام یهوییش کردم.
حامد؛ "سلام آقای عصبی، صبحتون بخیر"
مجید؛ "کی اومدی تو؟"
حامد؛ "وقتی که اون پرستار بیچاره رو گذاشته بودی گوشه رینگ و سرش داد میزدی و فحش میدادی"
مجید؛ "حامد برداشته رفته دارو اشتباهی تزریق کرده خب من اینو کجای دلم بزارم؟"
حامد؛ "خیله خب حالا به جای داد و بیداد سعی کن به بنده خدا استرس ندی، اون خودش استرس داره تو هم بیشتر اذیتش میکنی با حرفات"
مجید؛ "ولش کن اصلا، چطوری؟ چه خبر؟"
حامد؛ "حالم رو نپرسی بهتره، خبرم که...زیاده ولی گفتنی؟ نچ"
مجید؛ "حامد عصبیم رژه نرو رو مغزم، بگو هر چی شده وگرنه با روش خودم از زیر زبونت میکشم بیرون!"
حامد؛ "خیله خب آروم...دیشب...نازی اومد خونمون"
اخماش رفت تو هم.
مجید؛ "خب؟"
حامد؛ "آخره شب تو اتاقش داشت با رفیقش رها حرف میزد، میشناسی کی رو میگم دیگه؟"
مجید؛ "آره آره رفیق آینازم هست"
حامد؛ "یه چیزایی به رها گفت...خودمم هنوز مطمئن نیستم"
مجید بلند شد و اومد کنارم نشست..
#خانه‌ای_میان_هیاهو
#فصل_دوم
#پارت_۱۷
مجید؛ "چیا گفت؟"
حامد؛ "درمورده...درمورده ایمان بود، میگفت...یه زن دیگه داره"
مجید؛ "چی؟ ایمان؟ نه حامد این وسله ها به ایمانِ من نمیچسبه!"
حامد؛ "ببخشید مجید ولی این وسله ها به هر مردی میچسبه!"
مجید؛ "ایمان رو من تربیت کردم حامد! چی فکر کردی راجع‌به پسرم؟!"
حامد؛ "فکری نکردم ولی اگه حرفای دیشبِ نازی راست باشه...ایمان از خانواده باید بره بیرون! برای همیشه!"
مجید؛ "چی داری میگی حامد؟ تو خودت اگه نازی همچین کاری میکرد میتونستی بزاریش کنار؟ معلومه که نه! پس از منم همچین چیزی رو نخواه"
حامد؛ "متاسفانه پسر شما قبلا تعهد نامه نوشته و به احتمال زیاد زده زیرش و خب...تو تعهد نامه قید شده که اگه زیر پا بزاره حق دیدن و صحبت کردن با خانواده رو نداره"
مجید؛ "همین امشب جفتشون رو دعوت میکنیم خونمون شما هم میاین، بهت ثابت میکنم داری اشتباه فکر میکنی!"
حامد؛ "مجید من قبل از اینکه بخوام فکر کنم حرفای نازی رو شنیدم"
مجید؛ "دیگه نمیخوام چیزی بشنوم! امشب مشخص میشه همه چی"
حامد
از جاش بلند شد و رفت پشت میزش نشست و منم بلند شدم.
حامد؛ "خیله خب...منم برم به کارم برسم"
منتظره واکنش نموندم و از اتاقش اومدم بیرون...
حمید
دراز کشیده بودم رو کاناپه و تماسم رو گذاشته بودم روی بلند گو...
حمید؛ "یعنی چی مهتاب؟ من خسته شدم"
مهتاب؛ "چیکار کنم خب؟ وقتی قبول نمیکنه کاریش نمیتونم بکنم"
حمید؛ "راضیش کن من سه سالِ دارم زجر میکشم"
مهتاب؛ "قربونت برم میدونم منم سختمه ولی چیکار کنم؟ چاره ای ندارم"
حمید؛ "حالا...حالش خوبه؟"
مهتاب؛ "تعریفی نداره، ولی روز به روز داره بدتر میشه"
الهی بمیره من راحت بشم..
مگه میشه یه مرد انقد بد عنق و نفهم باشه؟
با چه زبونی بگم دخترت رو میخوام که بفهمی؟!
آخه هر جور میگم بازم نمیفهمی!
حمید؛ "انشالله که خوب میشه تو غصه نخور فقط"
مهتاب؛ "غصه که...سعی میکنم"
حمید؛ "کاری با من نداری؟"
مهتاب؛ "نه مرسی که زنگ زدی"
حمید؛ "وظیفمه عزیزدلم"
مهتاب؛ "خدافظ"
حمید؛ "خدافظ"