احساس خوبی نسبت به خودم ندارم، با خودم فکر می‌کنم یعنی اون چیزی که اونا راجب من فکر می‌کنن درسته و من واقعا این شکلی ام؟

" نه قراری نه دیاری که بر آن رو بگذارم به چه شوقی به چه ذوقی دگر این ره بسپارم؟"

دلم خونه واسه خونه.

سیاه کمه برای این همه زخم، باید بگم بالاتر از سیاهی رنگی هست، رنگ آسمون ایران از سیاه سیاه تره، رنگ خاک این کشور از سیاه سیاه تره.

اگه همیشه با نجلا درس بخونم قطعا رتبه یک کنکور میشم

دوباره من و سرامیک های آشپزخونه و زانوی غم

ای کاش حداقل می‌تونستم با خیال راحت غصه بخورم

در مقابل همه این ها می‌تونم بخوابم کف آشپزخونه و آهنگ گوش بدم

متأسفانه هرچقدر هم حالت بد باشه هیچکس به این حال بد تو فکر نمی‌کنه همه فقط نتیجه رو می‌بینن

"من از تو به غصه رسیدم تو از من به چی؟"

«جنگ پايان خواهد يافت ‌و رهبران با هم گرم خواهند گرفت ‌و باقى می‌ماند آن مادر پيرى كه چشم به راه فرزند شهيدش است ‌و آن دختر جوانى كه منتظر معشوق خويش است ‌و فرزندانى كه به انتظار پدر قهرمانشان نشسته‌اند ‌نمی‌دانم چه كسی وطن را فروخت ‌اما ديدم چه كسی ‌بهاى آن را پرداخت.» — محمود درویش‌