من واقعا عاشق اینم که با خودم حرف بزنم و خودمو تخریب کنم، یا به خودم اعتماد به نفس بدم، اتفاقا توی صحبت با خودم خیلی خوب و بدون تته پته هم حرف میزنم، ولی کافیه با یه انسان واقعی چشم تو چشم شم، ارتباط فیزیکی(وای نه) برقرار کنم یا هر ارتباط انسانی توی واقعیت، اونوقت دیگه اون عسلی که یه کوه اعتماد به نفس بود تبدیل میشه به یه عسلی که مثل یه لاکپشت دریایی میره تو لاکش

دوست‌ دارم اونقدر اشک بریزم که تموم بشم

همه‌چیز در نیمه شب ها گویی زنده‌تر جلوه می‌کند، من نیز هم.