دلم می‌خواد روز و شب رو تو اتاقم بگذرونم، بنویسم و فکر کنم، برقصم و گریه کنم، به پنجره خیره شم و ستاره هارو ببینم، پادکست گوش بدم و تمیزکاری کنم، شعر بخونم و کتاب بخونم و زندگی کنم و زنده باشم. زندگی نه به این معنا که خوشحال باشم همیشه، به این معنا که همه چیز رو با تمام وجود احساس کنم به این معنا که الان و در حال حاضر رو درک کنم بفهمم روزهام چطوری می‌گذرن نه اینکه کل روزم درحال فکرکردن بگذره.

بخواب و اورتینک نکن.

مهم نیست، اگر اینجا راحت نیستی می‌توانی اسباب و اثاثیه ات را جمع کنی و بروی، من هم چند صباحی اشک می‌ریزم و به خود می‌پیچم ولی به هرحال آدمیزاد محکوم به خوب شدن است. من هم خوب می‌شوم. اما ایمان داشته باش که هیچگاه تو از یاد من نخواهی رفت مگر با مرگ مگر با فراموشی.

گیس هایت را جمع کن تا برویم چای دم کنیم.

گربیایی دهمت چای ونیایی به جهنم من که باید بخورم چای،چه بیایی چه نیایی .

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو این دیو انسان کش برون آید تو از آیین انسانی چه می دانی؟ اگر جان را خدا داده ست چرا باید تو بستانی؟ _فریدون‌مشیری

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر سفر نكنی اگر كتابی نخوانی اگر به اصوات زندگی گوش ندهی اگر از خودت قدردانی نكنی به آرامی آغاز به مردن می‌كنی زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی وقتی نگذاری دیگران به تو كمك كنند به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر برده‌ی عادات خود شوی اگر همیشه از یك راه تكراری بروی اگر روزمرگی را تغییر ندهی اگر رنگ‌های متفاوت به تن نكنی یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر از شور و حرارت از احساسات سركش و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند دوری كنی... به آرامی آغاز به مردن می‌كنی اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی اگر ورای رویاها نروی اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل یك بار در تمام زندگی‌ات ورای مصلحت‌اندیشی بروی... امروز زندگی را آغاز كن! امروز مخاطره كن! امروز كاری كن! نگذار كه به آرامی بمیری. _پابلو نرودا