ما محکومیم
به قورت دادن خشم
به تحمل کردن رنج های تکراری
به صبر کردن بر چیزهایی که کنترلشان از دستمان خارج است
به حفظ ادب و احترام و خونسردی
به خندیدن در سخت ترین حال
به گریه نکردن در خشمگین ترین لحظات
به تحمل کردن چیزهایی که با ذره ذره ی وجودمان از آن نفرت داریم اما روزگار اینگونه برایمان رقم خورده
محکوم بودن سخت است اما واقعیت زندگی است
متاسفم که زندگی اینگونه است. کاش زندگی جور دیگری بود