#ریل ☝🏻 رسانه‌های ما مراقب باشند تفکر غلط سرمایه‌داری غرب درباره زن را ترویج نکنند. #رهبر_نویسندگان #اسلام_ناب 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🤲🏻 من الان بین صحبت آقایان که صحبت میکردند، به نظرم رسید این بیانهای خوب، این لحن و ادا و ادبیّات مناسبی که الحمدلله طلّاب جوان ما دارند، این خیلی امروز مورد احتیاج است. 📣 بروید پخش بشوید در سرتاسر کشور؛ حالا هم سنّت منبر [هست]. این حرفهای خوب را، این مطالب عالی را در همین زمینه‌های گوناگون به مردم بزنید؛ مسئله‌ی سبک زندگی، مسئله‌ی حکمرانی اسلامی،‌ مسئله‌ی مبارزه‌ی با طاغوت، مسئله‌ی استقرار توحید به معنای واقعی کلمه در جامعه، و مسئله‌ی عدالت که جزو اساسی‌ترین مسائل است؛ بروید بگویید اینها را، معرفت مردم را بالا ببرید، گفتمانهای انقلابی در مردم به وجود بیاورید؛ و البتّه وجود دارد، تقویت کنید. 🗓️ ۱۳۹۸/۰۲/۱۸ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📣 خانۀ نویسندگان بهانش برگزار می‌کند. 📚 سلسله جلسات «خوانش ادبی» «جلسه‌ چهارم» با حضور استاد سعید احمدی (ویراستار، داستان‌نویس و مدرس نویسندگی) 🗓️ دوهفته یکبار، یکشنبه‌ها 🕰️ رأس ساعت ۱۵:۳۰ 📍 خانه جهان‌نما (قم، خیابان صفائیه، کوچه ۳۹، کوچه دوم، پلاک۱۱) 🚙 مسیریاب نشان اگر در جلسه‌ قبل اقدام نکردید، جهت ثبت‌نام و عضویت در گروه از طریق لینک زیر اقدام فرمایید: 🔗 https://survey.porsline.ir/s/RLUtzBSW #خوانش_بهانش 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 فرق میان توکل و تفویض؛ از اتکای مَشروط تا اعتمادِ مطلق 🔸 خدای را ستایش که در مراتبِ قرب، دو مقام پدید آورد که ظاهرشان به هم ماند و باطنشان از یکدیگر دور افتد؛ یکی را توکل خوانند و دیگری را تفویض. آن یکی، تکیه‌گاهِ خائفان است و این یک، قرارگاهِ عارفان. ❖ باب اول: در دگرگونی گوهرِ فعل؛ از «منِ کوشنده» تا «کرداری به نورِ او» 🔸 بدان که در مقامِ توکل، بنده اغلب از تشویشِ تدبیر و هراسِ تقدیر، مضطرب است و دل‌نگران. پس روی به درگاهِ کریمِ کارساز آرد و عنانِ اعتماد بدو سپارد تا جانش از وسواسِ بستن و گشادن، دمی بیاساید. این خود قدمی است مبارک و حالی است خجسته، اما هنوز معاملتی است با شرط. در نهانخانهٔ ضمیر، این پیمان با خود دارد که: «من سعی می‌کنم و توفیق از تو می‌دارم تا کوششِ من بی‌ثمر نماند و نهالِ آرزوی من برآرد.» 🔹 در این مرتبه، هنوز «من» در میان است و خواستِ او در پیمان. محورِ کار، بنده است و تدبیرِ او، و حضرتِ حق، گویی ضامنِ این سودا و تدبیر است. کردار، فعل بنده است که از قوتِ خداوند مدد می‌جوید. 🔸 اما در مرتبهٔ تفویض، بساطی دیگر است و معاملتی برتر. بندهٔ مُفوِّض نیز می‌کوشد و در کار، سستی نمی‌ورزد، لکن شرط از میان برمی‌دارد و دل از نتیجه برمی‌گیرد. زبان حالش این است که: «من به فرمانِ تو می‌کوشم، اما این کوشش و راه و فرجامش، جمله از آنِ توست.» او دانه می‌کارد، اما چشم به خرمن نمی‌دارد. 🔹 در اینجا «منِ» فاعل نمی‌میرد، که اگر بمیرد، بابِ سعی و عمل مسدود گردد و این خلافِ رضای اوست. بلکه آن «منِ» سوداگر و شرط بند است که جان می‌سپارد. تفاوت، میانِ کردارِ مشروط و کردارِ مطلق است. تفویض، هلاکتِ شرط است، نه عطالتِ بنده. ❖ باب دوم: در برکاتِ تسلیم؛ که چرا کارِ مفوِّض به کمال نزدیک‌تر است. 🔸 عجب آنکه چون بنده دل از وصولِ مقصود برگیرد و کار را یکسره به خداوند سپارد، امورِ او به وجهی احسن و اکمل به انجام رسد. و در این معنی، حکمت‌هاست: ❃ نخست: جمعیتِ خاطر و آزادی قوتِ جان متوکل اگرچه به ظاهر آسوده است، اما به باطن در بیم و امیدِ نتیجه، فرسوده است. پاره‌ای از قوتِ روانش، همواره در گروِ آینده است و در کمینِ ناکامی. اما چون دل (در تفویض) از غوغای فردا فارغ شود و قیدِ نتیجه از پای جان برخیزد، خاطر مجموع گردد و همه همت، صرفِ فعلِ اکنون شود. چنین کسی در حال، غرق است، نه در خیال. و هر که در کارِ خویش غرقه شد، گوهرِ کمال از آن برآورد. ✿ دوم: گشادگی در کارِ تقدیر و پذیرایی الطافِ ناپیدا آنکه بر راهی معین پای می‌فشارد و از حق همان می‌خواهد، گویی رحمتِ واسعهٔ او را در تنگنای فهمِ خویش محبوس می‌دارد. اما مفوِّض، چون زمام سپرده است، بر هر چه پیش آید گشاده است. چه بسا که تقدیرِ الهی از مسیری او را برد که هزار بار از نقشهٔ حقیرِ او بهتر بود. او خود را در پهنهٔ نقشهٔ خداوند رها می‌کند، نه آنکه نتیجه را در قابِ نقشهٔ خویش زندانی کند. ❃ سیم: آرامشِ مطلق که بنیادِ هر پیروزی است. این بی‌اعتناییِ مقدس به فتح و شکستِ صورت، چنان ثبات و طمأنینه‌ای در روان پدید آَرَد که کوهِ اَلوند پیشِ آن، کاهی نماید. این آرامش، نه از کامیابی فزون گردد و نه از ناکامی زيان یابد. و خردمندان گفته‌اند که استواریِ دل، خود بزرگترین اسبابِ نزدیکی به خداوند و پیروزیِ پایدار است. 🔹 حاصلِ سخن: در گذار از کرداری مشروط به کرداری رها پس فرقِ این دو مقام، نه در درجه و رتبت، که در گوهر و حقیقت است. گذاری است از کرداری در بند به کرداری آزاد. 🔸 در توکل، نسبت، نسبتِ «عامل و ضامن» است. بنده می‌کارد و خدای را ضامنِ برداشت می‌خواهد. نظرگاهِ او بر پایانِ راه است و ثمرهٔ کار. پس «من» با همهٔ آمال و هراس‌هایش حاضر است. 🔹 اما در تفویض، این نسبت اوج گیرد و به «مَجلی و مُجَلّی» بدل می‌گردد. کردارِ بنده، نه از بهرِ رسیدن، که خود عینِ رسیدن است؛ عبادتی است که به زیبایی ادا می‌شود. مرکزِ توجه، از «نتیجهٔ فعل» به «حسنِ خودِ فعل» می‌آید. در این انقلابِ شگرف، «من» هلاک نمی‌شود، بلکه از بندِ اغراض، چالاک می‌شود. 🔸 و در این آزادی است که کار به کمال رسد و آرامش، بی‌زوال گردد. چرا که قدر و قیمت، دیگر در «وصول» نیست، بلکه در «حسنِ سلوک» است. ✍🏻 آیت‌الله مبلغی #یادداشت_اختصاصی #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📊 طبق گزارش «پیمایش ملی مصرف بازی‌های دیجیتال در ایران» (سال 1402): #آمار 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📊 بر اساس گزارش «پیمایش ملی مصرف بازی‌های دیجیتال در ایران» (۱۴۰۲): 1️⃣ جمعیت کل کشور حدود ۸۵.۴ میلیون نفر است. 2️⃣ تعداد بازیکنان ایرانی به ۲۹.۳۸ میلیون نفر می‌رسد. 3️⃣ به‌عبارت دیگر، از هر ۱۰۰ ایرانی، ۳۴ نفر بازیکن هستند؛ یعنی ۳۴ درصد جمعیت درگیر بازی‌های دیجیتال‌اند. 🕹️ این آمار نشان می‌دهد که صنعت بازی فقط یک سرگرمی ساده نیست، بلکه یک فرصت واقعی و بزرگ است. 🌍 امروز جهان در میانه‌ٔ تحولاتی عظیم قرار دارد؛ تحولاتی که هوش مصنوعی، متاورس و دیگر فناوری‌های نوظهور سرعت آن را چند برابر کرده‌اند. در سال‌های آینده، شکل‌گیری یک امپراتوری دیجیتال دور از انتظار نیست. در چنین فضایی، صنعت گیم نه تنها آسیب محسوب نمی‌شود، بلکه یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های راهبردی در تولید قدرت نرم، اقتصاد خلاق و نفوذ فرهنگی است؛ ظرفیتی که بسیاری هنوز عمق آن را درک نکرده‌اند. 🧠 در جهان توسعه‌یافته، معیارهای قدرت مشخص است: تسلط بر فناوری‌های بنیادین، بهره‌گیری هوشمندانه از هوش مصنوعی، و تصاحب یا خلق شرکت‌های مطرح صنعت بازی؛ تا آنجا که مالکیت کمپانی‌هایی مانند راک‌استار نوعی اعتبار و سرمایه نمادین محسوب می‌شود. 💵 راک‌استار نیز در معرفی بازی جدید خود، GTA6، زمینه‌ای تازه برای تعامل اقتصادی ایجاد کرده است؛ از جمله امکان خرید و فروش رمزارز و تتر در فضای بازی. در این شرایط، تأسف‌بار است که برخی تنها پس از عرضهٔ بازی، تازه به فکر بررسی حرمت یا حلیت چنین مبادلاتی می‌افتند. این رویکرد، نمونه‌ای از فقه منفعل است؛ فقهی که به جای پیش‌بینی و هدایت، صرفاً به واکنش پس از وقوع اکتفا می‌کند. ⏳ از سوی دیگر، برخی به جای شناخت این ظرفیت‌ها، صرفاً به نصیحت‌های کلیشه‌ای مانند «اتلاف وقت است» بسنده می‌کنند؛ نگاهی که نه واقعیت‌های عصر دیجیتال را می‌شناسد و نه توانایی مخاطب جوان را درک می‌کند. ⚠️ واقعیت این است که قرار نیست نسل جوان بر نرم‌افزارها و ابزارهای کهنهٔ ما سوار شود و آینده را با ذهنیت محدود اداره کند. باید مفاهیم مورد نظر خود را با زبانی که او می‌فهمد و در فضایی که او زندگی می‌کند منتقل کرد. ابزارهای جدید تهدید نیستند؛ فرصت‌اند، اگر آن‌ها را بشناسیم و خلاقانه به کار بگیریم. 🔻 در عین حال، بدیهی است که انتظار نداریم در حد غول‌های جهانی این صنعت باشیم یا همان مسیری را طی کنیم؛ اما نفی کردن این بازی‌ها و کمپانی‌ها، آن هم بدون شناخت و تحلیل دقیق، نه عاقلانه است و نه به سود ما. هنر آن است که واقعیت را بشناسیم، ظرفیت را ببینیم، و سهم خود را از آیندهٔ دیجیتال مطالبه کنیم؛ نه آنکه بر آن چشم ببندیم. 🔺 ✍🏻 جواد جعفری یادداشت_اختصاصی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 📕 باید با سواد باشید! #رهبر_نویسندگان #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 هنر متعالی در بیانات امام خمینی (ره) (قسمت چهارم) 🔸 آنچه در طول تاریخ میان اندیشمندان اسلامی مساله ای مورد مناقشه بوده است، حلیت یا حرمت جلوه های گوناگون هنر بوده است. تا آنجا که در بعضی اعصار موسیقی و تصویرگری به طور کلی حرام شمرده می شد. جلوه هایی که در دوران امروز بسیار پرکاربرد و پر مصرف اند. برای مثال موسیقی، در تمام آثار صوتی و تصویری دنیای امروز نقش دارد. رادیو و تلویزیون به عنوان دو رسانه‌ی همگانی در تمام تولیدات خود از اقسام مختلف موسیقی بهره می‌گیرند. 🔹 باید توجه داشت که اگر هریک از جلوه‌های هنر در جایگاه درست، و به شیوه‌ای صحیح به کار گرفته شوند، می‌توانند مجاز و مفید باشند. مثلا آنچه امام خمینی درباره‌ی سرود های انقلابی زمان جنگ گفته‌اند نمونه ای از تایید اینگونه کاربرد‌های صحیح است. «این جور سرودهایی که مهیج است و سرودهایی که مفید است، اشکال ندارد.» «۱» 🔹 درباره‌ی دیگر جلوه‌های هنر نیز همین روند برقرار است. چنان که سینمایی که روزگاری در زمان طاغوت، ستایشگر و مروج فرهنگ مبتذل غربی بود، پس از انقلاب اسلامی تولیداتی داشت که جلوه‌گاه رشادت‌های رزمندگان اسلام و مدافعان وطن بود. حتی در زمان حکومت طاغوت هم، بارقه‌های فرهنگ اصیل ایرانی، در برخی آثار سینمایی متجلی بود که آن‌ها را از دیگر تولیدات مبتذل متمایز می‌ساخت. 🔸 «فیلم‌هایی که‌ خود ایرانیها درست می‌کنند به نظرم بهتر از دیگران است. مثلًا فیلم «گاو» آموزنده بود. اما حالا این فیلم‌ها باید حتماً از آمریکا و یا از اروپا بیاید با یک بی‌بند و باری، تا روشنفکران غربزده شاد شوند. فیلمهایی که از خارج به ایران می‌آید اکثراً استعماری است.» «۲» 🔹 از دیگر اقسام هنر که نقش موثری در هدایت جوامع به سوی سعادت دارد، ادبیات است. هنری که خود دارای جلوه‌های گوناگونی است؛ که شعر و داستان برجسته ترین آن‌ها هستند. چنان که رسالت خودباوری و ایجاد انگیزه و نشاط، بر دوش صاحبان قلم شناخته شده است. 🔸 «باید نویسنده‌های ما، گویندگان ما همه‌شان دنبال این باشند که به این ملت امید بدهند. مایوس نکنند ملت را. بگویند توانا هستیم. نگویند ناتوان هستیم. بگویند خودمان می‌توانیم و واقع همین طور است، می‌توانیم. اراده باید بکنیم.نویسنده‌های ما بهترین خدمتشان امروز این است که این ملتی که ایستاده در مقابل شرق و غرب و نمی‌خواهد تحت نظام شرق یا نظام غرب باشد، امید به آنها بدهند که می‌توانید تا آخر وابسته به شرق و غرب نباشید. اگر این نویسنده‌ها، این گوینده‌ها به جای اینکه به هم اشکال‌تراشی بکنند، به جای اینکه به جان هم بریزند، با هم امید در ملت ایجاد کنند. اطمینان در ملت ایجاد کنند. استقلال روحی در ملت ایجاد کنند. اگر این خدمت را این رسانه‌های گروهی، این مطبوعات، این نویسندگان، این گویندگان، این اطمینان را در ملت ایجاد کنند ما تا آخر پیروز هستیم. و حیف است که یک ملتی که ایستاده و خون جوانان خودش را داده و همه چیزش را فدای اسلام و استقلال کشورش کرده ماها که گوینده هستیم، نویسنده هستیم، آنهایی که در مطبوعات چیز می‌نویسند، در رادیو و تلویزیون صحبت می‌کنند، حیف است که اینها توجه به این معنا نداشته باشند که باید این ملت را امیدوار کرد، و باید مطمئن کرد ملت را.» «۳» 🔹 این نویسندگان هستند که می‌توانند سمت و سوی فکری جامعه را مشخص کنند.و خواست امام، به عنوان رهبر انقلاب مردمی ایران از ان‌ها این بود که «الآن از قلمتان استفاده کنید و برای خیر این ملت و برای خیر این جامعه قلمفرسایی کنید.» «۴» در کنار نویسندگان باید به نقش شعرا نیز توجه ویژه نمود. چرا که «لسان شعر بالاترین لسان است.» «۵». لطافتی که در زبان شعر نهفته است، و بر روح آدمی تاثیر می‌گذارد، و این هنر را به ابزاری قدرتمند برای پرورش و سعادت‌مندی انسان بدل می‌سازد. 🎙️ امام خمینی (ره) 🗓️ ارجاعات: «۱» سخنرانی در جمع اعضای انجمن اسلامی صدای جمهوری اسلامی، ۲۵ خرداد ۱۳۵۹ «۲» سخنرانی در حضور مدیر عامل صدا و سیما، ۲۳اردیبهشت ۱۳۵۹ «۳» سخنرانی در جمع اقشار مختلف مردم، ۲۹ دی ۱۳۵۹ «۴» سخنرانی در جمع نویسندگان، بهمن ۱۳۵۷ «۵» سخنرانی در جمع میهمانان مراسم دهه فجر، ۲۱ بهمن ۱۳۶۱ #رهبر_نویسندگان #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh