-پشت واژه های من درد پنهان شده و نیاز به همرزم از کودکی در من نهادینه شده. همونجایی که فهمیدم برای دفاع از خودم و باقی ضعفا باید باهم یه گروه تشکیل بدیم. اما اگه بتونی روی این سیاهی های ذهنم طرح و نقش بزنی به جان مهمون منی
-درد حقیقی تو رو به رشد و بزرگواری می‌رسونه (بهتر از من بلدی‌ش) با این حال این درد از هر کجا برخاسته امیدوارم نور بتابه به وجودت و به قرار و تسکین برسی..
همرزم برام خیلی واژه‌ی مقدسیه اشتباه کردم و باید از واژه‌ی دیگری استفاده می‌کردم بگذریم منم معتقدم تشکل و کار تشکیلاتی می‌تونه نجات‌دهنده این درد‌ها بشه ، شیوه‌ی رسیدن به راه رهایی احتمالا..
ادامه‌ش رو در خود ناشناس میفرستم.
-امید چیه؟
-آگاهی به اینکه فانی بودن یه روز تموم میشه، ما جاودان می‌شویم.
از بانو پرسیدم گفت يعنی میدونی قرار نیست همینجوری بمونه میدونی تغییر میکنه (یه‌چی شبیه به حرکت جوهری تو فلسفه)
برادرم گفت امید یعنی جوونه!
آبی بیاد خونه ازش میپرسم
-گفتنی زیادِ بذار شعر ناگفته‌ها رو بگه.
آیینه های ناگهان~نامه‌ای برای تو.
-هیجان‌انگیزه و خوشم اومد 🪄
ولی تاجایی که میدونم آیینه‌های ناگهان اسم کتاب شعرشه نه خود یه شعر
کدوم شعرش منظورته؟
