در اذان ودر قنوتم ذکر زیبای شماست میبرم نام تو را دل غرق غوغا میشود #بانوی_کاشانی

کوچ درناها در کوچه ی یادها آفتاب،آخرین رشته‌های طلایی‌اش را از شاخ وبرگ های چنار بالا می کشید و عشق ، زلالی خود را در هوا جاری می کرد... سایه‌ها دراز می‌شدند ... بوی خوشِ آجرهای سیلک شعر سهراب را زمزمه می کرد... کاهگل، هوا را پرواز می داد... پروانه ها قاصدک های پنهان مردهای عاشق می شدند... از درگاهی بوی داغ اسپند برمی‌خاست، پیچ می‌خورد و می‌پیوست به بخار غلیظ دیگ‌هایی که روی اجاق می‌رقصیدند: گوجه های سرخ آتشی که در جوشِش دیگ آرام ذوب می‌شدند تا خاطره‌ای شوند برای سفره‌ای دیگر. باد که می‌وزید، یک‌باره عطر تند پونه و نعنا از پشت دیواری می‌ریخت... درهم می‌آمیخت با بوی مبهم گلپر سیری که در روغن داغ جلا می داد رنگ نگاه را... کوچه‌ها ریه‌های شهر بودند... هر خانه پر بود از نبض بودن.. اصالت ، آش نذری ، صبری که در خورشتی جا خوش کرده بود... دیوار ها نازک بود صدای خنده ی آرام بچه ها پشت نسترن ها پنهان می شد... عصرگاه کاشان لم می داد در دامن زن های همسایه‌... سکوی خانه ها بوی شب می گرفت... چشمه خنده زنان می‌جوشید ... و از لب‌ها سرازیر می‌شد، تب تند رسیدن... صدای ما، در حال دویدن، می‌خورد به دیوار و برمی‌گشت، تا کوچه هم بازی‌مان شود. آسمان کم‌کم رنگ می‌باخت... چراغ‌های مهتابی،پشت پنجره‌ها یکی‌یکی چشم می‌گشودند... سکوتی رازناک می‌نشست،پر از پچ‌پچِ آرام شب. و گذرها و ساباط ها شاهرگی پر از خونِگرمِ زندگی، زیر پوستِ شب می‌تپید و خاطره می‌ساخت. #اعظم_کلیابی #بانوی_کاشانی

آسمانِ دلم بی‌ستاره است. باد، حتی برگِ آخرین آرزو را هم با خود برد. سکوت، تنها همسایه‌ام شده؛ اما شاید همین سکوت، پُلی است به سوی تو... #اعظم_کلیابی #بانوی_کاشانی

‌فایل صوتی از طرف بانوی کاشانی