که مرگ گوشه ی بستر نصیب شیعه مباد..✌🏻🇮🇷 🌿 @belbasi_ir

شهادت؟ ما بدنبالش میدویم🚩 🌿 @belbasi_ir

این قاب عزیز دوست داشتنی🌱 🌿@belbasi_ir

بالاخره آقا با خانواده‌اش یه سفر رفت 🖤

در قریب به دو قرن، شهید سیدعلی حسینی خامنه‌ای دومین رهبر ایرانه که در خاک ایران از دنیا رفت. هر دو شاه ملعون پهلوی در خارج از ایران سقط شدن. پیش از اون‌ها، احمدشاه در پاریس و محمدعلی‌شاه در ایتالیا به درک واصل شدن. همه آدم‌فروش‌های بی‌وطن دست‌نشانده‌ای بودن که خاک ایران رو ارث پدری‌شون می‌دونستن و ذره‌ای به فکر مردم نبودن. سیدعلی خامنه‌ای اما در دفتر کارش، با زبان روزه، «شهید» شد، در خیابان کشوردوست که نامش رو انگار از مشی رهبر گرفته بود... در پناهگاه نبود چون شجاع بود، چون می‌خواست شرایطش مثل مردمش باشه، عین خونه‌زندگی‌ش که از خونهٔ میلیون‌میلیون‌نفر از ما ساده‌تر بود... اولین رهبری که در خاک خودش از دنیا رفت، نفر پیش از سیدعلی و مقتدای سیدعلی بود، سیدروح‌الله موسوی خمینی. تا دنیا دنیاست سرمون بالاست که امت شما بودیم رهبر شهیدم. http://ble.ir/parastooasgarnejad

تقسیم کار مشخص است: آسمان با پدافند و نیروهای هوافضای سپاه و ارتش؛ زمین با مردم. #ما_پیروزیم✌🏻

💗 نور چشم عزیز 🌷 زهرا محمدی گلپایگانی کوچک‌‌ترین نوه رهبر شهید انقلاب اسلامی بود. زهرایِ ۱۴ ماهه دهم اسفند ۱۴۰۳ این قرآن را از پدربزرگ هدیه گرفت. او نهم اسفند ۱۴۰۴ در کنار حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (رضوان‌ الله علیه) شهید شد. این قرآن در محل شهادت‌شان یافت شده است. 🖼 حضرت آیت‌الله العظمی شهید سیّدعلی خامنه‌ای در ابتدای این قرآن اهدایی به نوه خویش نوشته‌اند: ✍ بسم الله الرّحمن الرّحیم 💗 - ولادت نور چشم عزیز زهرا محمدی در ۲۸ آذر ۱۴۰۳ برابر با شانزدهم جمادی الثانیه ۱۴۴۶. سلامت و عافیت و خوشبختی این نوگل زیبا را از خداوند مهربان مسألت میکنم. عمرش دراز و سعادتش پایدار باد سیّدعلی خامنه‌ای ۴۰۳/۱۲/۱۰ 🎨 دریافت نسخه گرافیکی دستخط 💻 Farsi.Khamenei.ir

عمرش دراز و سعادتش پایدار باد🥀💔

امشب ولادت امام مجتباست چه نشونه ی قشنگی خدای نشونه های پنهان🌱 🌿 @belbasi_ir

بسم الله الرحمن الرحیم رهبری بعدی ایران کیست؟ هرکس! تأیید می‌کنم، هرکس، هرکس که مجلس خبرگان رهبری نام او را به‌عنوان رهبر آیندهٔ ایران اعلام کند، از همان لحظه و ثانیهٔ اعلام، رهبر من است. از هر جناحی، با هر تفکری، با هر منش سیاسی و کارنامه‌ای، هر کس که هست، در لحظه، سمعاً و طاعتاً او را ولی فقیه خود و رهبر خود خواهم دانست، همان‌طور که جانم را تقدیم سیدعلی خامنه‌ای می‌کردم (که صد حیف که لیاقت فدایش شدن را نداشتم و او فدای ما شد...) فدای او هم خواهم کرد. چرا؟ چون من فقط مؤمن نبودم به سیدعلی خامنه‌ای، مؤمنم به نظامی که سیدعلی خامنه‌ای را به رهبری برگزید. چون من نظام جمهوری اسلامی ایران را قبول دارم. خیلی بالاتر از قبول‌داشتن، تحسین و تمجید می‌کنمش، چون حاکمیت دین خداست و تحقق ایدهٔ رهبری دینی پس از ۱۴۰۰ سال برای اولین بار. مرگا به من اگر هنوز سه چار روز از شهادت رهبرم که جانش را پای حفظ نظام داد، نگذشته، به آرمان او، به نظام او، به تشکیلات او، پشت کنم. مرگا به من اگر ان قلت بیاورم، غر بزنم، اما و اگر کنم، رهبر شهیدم را از خودم برنجانم. من نه فقیهم، نه رجل سیاسی‌ام، نه از هزار و یک ظرائف امر سیاسی و دینی باخبرم. رأی داده‌ام به نماینده‌ای که او را رجل سیاسی و فقیه جامع‌الشرایط می‌دانم که در بزنگاهی که مصیبت راه گلوی من را می‌بندد و خطر در کمین است، او انتخاب کند. او «فقاهت» کند. با انتخاب سلیقه‌ای که طرف نیستیم! نائب امام زمان دارد انتخاب می‌شود برای به دست گرفتن سکّان تنها کشور شیعی عالم تا پیش از ظهور. مگر جای تعارف و ان‌قلت و اما و اگر دارد؟! کسی اگر افضل و ارجح است، هم بر فقها واجب است او را انتخاب کنند، هم بر او واجب است بار تکلیف را به دوش بگیرد. جای هیچ چک و چانه‌ای نیست، چنان که رهبر شهید ما هم از سر تقوا، در آن جلسهٔ پراخلاص خبرگان، اعلام کرد مطلقاً راضی نیست رهبر شود، اما به حکم مجلس خبرگان گردن نهاد و بار را برداشت، باربرداشتنی نیک، به تمامی، به شجاعت و اقتدار و همهٔ قیدهای خوب عالم. از بزرگ‌ترها بپرسیم. بعد رحلت امام جامعه در چنان شوکی فرو رفته بود که نه عده‌ای از مردم خاکستری، بلکه برخی از مؤمنین، نتوانستند به حکم خبرگان گردن بنهند. بپرسید، برایتان می‌گویند، تا سال‌ها عده‌ای نمی‌توانستند با انتخاب آقای خامنه‌ای به‌عنوام جانشین امام، کنار بیایند. چرا؟ هم امام خیلی بزرگ و یکّه و بی‌مانند بود، هم آقای خامنه‌ای که آن روز، بین آن همه مرد سیاست، مثل امروزش، به کیفیت و قطعیت امروزش، شناس نبود. هزار و یک حرف می‌زدند: -جوان است! -اصلاً تا حالا کجا بوده؟ -تجربه‌اش کم است! -تقوای بقیه از او بیشتر است! حالا امروز همان‌ها پشت دست حسرت می‌گزند و شرمنده‌اند که چرا مدتی امام جامعه را وانهادند و تنها گذاشتند... حالا حکمت آن انتخاب را فهمیده‌اند، اما دیر فهمیده‌اند. محتاج بیّنهٔ بیشتر بودند و ضرر کردند... حالا پشیمان هستند و امید که رهبر شهیدمان به بزرگواری همیشه‌اش دلشان را تسلی دهد... من می‌خواهم یک بار هم که شده از تاریخ عبرت بگیرم. من نمی‌خواهم اشتباه آن قلیل بزرگ‌ترهایمان را مرتکب شوم. من به نظام جمهوری اسلامی و به انتخاب برآمده از سازوکار نظام جمهوری اسلامی مؤمن می‌مانم و نظر خبرگان، فصل‌الخطاب است. پرستو علی عسکرنجاد 🌿@belbasi_ir