اگه تو اون دندونِ لقی که باید کنده شه، پس تو جزع اون دندون های بچگیمی، که گذاشتم زیر بالشت و هیچوقت کادو نشد، فقط یه روز پاشدم دیدم نیست، نبود با این که زیر بالشتم بود، خبری از هدیه ای هم نبود. تو همون دندون لقی که نخواستم بکنم اما خودش افتاد، حتی نگهت هم داشتم اما تو خودت غیب شدی، یادگاری هاتم بردی، هدیه هم نذاشتی.

تو دوره از زندگیم بودم و هستم که فقط راحیل و هستی، و نرگس، و مهسا به دادم رسیدن و بهم گوش دادن.

یعنی بعضیاتون فقط حرفید، هیچوقتم سرتون شلوغ نیست و وقت آزادم زیاد دارید، اصلا ممکنه شما نپرسید داستانم چیه اما تعریف کنم خودم، بعد سیکمُ تیر کنید.

داد میزدم تو دیلیام اقا کمک، یعنی انقدر دورتون شلوغه که منو یادتون میره خوشبختانه.

انتظارم زیاده ازتون چون بودم زمانی که نیاز داشتید، اگه نبودم منم، آدم خاصیم نبودیم برای هم، واقعا برام اهمیت نداشت.

اما ببینید سخته آدم یادش بره کی تو چه روزی دید اکی نیست و باهاش نبود.

اشتباه رو شما نکردید من کردم که فکر کردم از اون دست بدم، از اون دستم میگیرم.

یه کتاب زرد معرفی کنید درباره از اون دست دادن و گرفتن صحبت کنه ببینم ماجرا چیه، ما کجا رو اشتباه رفتیم دقیقا؟؟

خلاصه کنم براتون، خاک شه اون زمانای طلایی که انقدر دلداری دادم شمارو، انقدر گفتم مشکلی هست رو من حساب کن، خاک شه، نمکش بره این دست، چرا بشکونم دستی رو که نمک داره و مزه مزه نمیکنید؟ نمکش بره الهی.

اونی که یک شبم تا صبح پیشم نموند، یا یک بارم نپرسید داداش خوبه حالت؟ بره دیگه پیش من نیاد که بهش دلداری بدم، بره همونایی که تیرش کردن بزنن به پشتش لیوانشُ پر کنن. سمت نیاد مبادا اونی که بهاره رو یادش رفتا!! نیاد اصلا.

محلتِ این بسته ویژه تموم شد دوستان گرامی، خوب استفاده نکردید سوخت.