#گزارش_سوم: این روز ها خبرگزاری آسمان خیلی مخاطب پیدا کرده، نه اینکه فکر کنید بابت گزارش نویسی های منِ منتظر اینطور شده ها ،نه! سر تیم گروه رسیدگی به امور شهدا این روز ها حسابی سرش شلوغ شده . ملک مغرب عزرائیل هم سردمدار این خیل عظیم است .هربار که از آسمان به زمین می رود همه ی مان می دانیم که دستور فرماندهی را دارد اجرا می کند. برای فرماندهی درد نکشیدن هنگام جان دادن خیلی مهم است! یعنی نشده ما بنده خوبی را ببینیم که با چهره دردمند جان بدهد. دستور مستقیم این است! در تصادف ،در آتش سوزی ، در زلزله و یا هر مرگ غیر طبیعی که منجر به درد کشیدن می شود فرمانده اعلام کرده اند قبل از اینکه به جسم درد وارد شود عزرائیل زحمت را بکشد. دوباره آمد ،سرتیم گروه فرشتگان امور شهدا را می گویم ، بازهم یک گوشه از بال هایش سیاه و زخمی بود ،بازهم باگروهی از ارواح زنان و کودکان شهید بود . صبرم سرآمد همین که خیالش از جاگیری کودکان در بهشت راحت شد دوباره خواست برود که سر راهش سبز شدم . بی مقدمه گفتم «چه خبر شده؟ چند ساعت است که در رفت و آمدی» با گوشه بالش اشک هایش را زد کنار و گفت « گفتنی نیست منتظر، اگر فرماندهی اجازه می دهند ، همراهم بیا و ببین» فی الفور پیکی از فرماندهی آمد که ایرادی ندارد .فرمانده از همه چیز آگاه است. با سرتیم حفاظت امور شهدا راهی زمین شدم ، جایی که فرود آمدیم دود بود و دود! فرشتگان تند تند مشغول رسیدگی بودند . یکی با بال هایش باد می زد تا آتش چادر را خاموش کند ،دیگری به انسانی داشت کمک می‌کرد که آب را زودتر بیاورد ، یکی داشت ارواح کودکان بی قرار را آرام می کرد. یکی داشت به مادران شهید آینده فرزندان شان را نشان می داد . یکی شان مسؤل نوزاد ها بود. همه ی شان را در حریر بهشتی می پیچید و روی بال های نرم ملک دیگر جای می داد. طاقت دیدن آن صحنه های جگر سوز را نداشتم .هرچقدر هم که روح قبل از درد کشیدن جسم رفته باشد و عزرائیل کاردان کارش را به نحو احسن انجام داده باشد . می دیدم که چطور بعضی ها بالای سر جسم شان به سوختن شان نگاه می کردند. خودم را به جنت رساندم ، آنجا فرشتگانی بودند که به ارواح شهدا لباس هایی از حریر و زیور آلاتی از سنگ هایی می آویختند که همگی شان مزین بودند به مُهر حُب امیرالمؤمنین. خودم را از لای در جنت اعلی سُر دادم به داخل ،این بارهم فرشته دربان با لبخندی نگاهم کرد . کنار نهر شیر و عسل زیر درخت هفت میوه ،انسیة الحورا نشسته بود و گرد تا گردش ارواح کودکان فلسطینی. این رسم اینجاست! تمام کودکان حق دارند در کلاس بانوی امیرالمؤمنین رسم بندگی بیاموزند . آن طرف تر ماه منیر بنی هاشم را دیدم ،عباس بن علی حتی میان بهشتیان هم ماه عشیره بود، ایشان هم سخت مشغول آموختن مهارت های رزم به تمام نوجوانان و جوانانی بود که قرار است در نبرد پیش رو هر صد نفرشان یاریگر یک نفر باشند! امام حسن اینجا هم دست از کریم بودن بر نمی دارند ، به تمام فرشتگان و کارگزاران مُلک شان فرمان داده اند طبق طبق میوه و خوراک بهشتی تقدیم شهدا کنند . در ملک ایشان غوغایی برپاست. آن طرف تر کنار حوض کوثر امیرالمؤمنین نه دوشادوش بلکه مثل همیشه یک قدم عقب تر از برادرشان رسول الله ایستاده اند و کنارشان هم حلقه ای از بزرگان و ریش سفیدان عشیره های فلسطینی . ام البنین هم کمی آن سو تر با مهربانی با جمعی از ارواح زنان شهیده قدم زنان به مُلک سیدالشهدا نزدیک می شوند. این هم رسم مخصوص ام البنین است ،او همیشه تمام ارواح زنان شهید را همراه می کرد با خود تا عرض ادب کنند اول خدمت رسول الله و امیرالمؤمنین و بعد خدمت حانیه ی امیرالمؤمنین و بعد خدمت امام حسن که هیچ زمانی ندیدم از مُلک ایشان کسی دست خالی بیرون بیاید و بعد با شوق و رغبتی چندان دق الباب می کرد مُلک حسینش را . امام هم هربار می فرمودند «در باز است مادرجان ،قدم تان به چشم حسین .» روح نا آرامم ،آرام گرفت هرچند که سهم دیدن انوار الهی فقط از دور حق من است اما هربار که می خندند نسیمی آرام در وجود تمام ساکنین جنت می پیچد و من هم از این ماجرا مستثنی نیستم . خبرگزاری های زمین دقیقه به دقیقه آمار شهدای رفح را گزارش می دهند . من هم باید زودتر این گزارش را تمام کنم و در تیتر آن بنویسم «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» #گزارش_نویسی_های_منتظر #بنت_الصابر https://eitaa.com/joinchat/2393571598C3119906284

بسم الله النور 🌿

همه‌ی ما ایراداتی داریم که در سبب ترک اونها هستیم . یا برعکس یک سری خوبی هایی رو دیدیم یا شنیدیم که خیلی دوست داشتیم ماهم به اون برسیم ،اما نشده . یک وضعیت وسطی هم هست که اینم خیلی سخته ... به یک خوبی رسیدیم ، یک ورژن بهتر از الان خودمون هم دیدیم با سختی هم رسیدیم ، اما یکهو به خودمون اومدیم دیدیم هرچی داشتیم رو سپردیم به باد ... اینقدر هربار تلاش کردیم و نشد و نشد و نشد که ممکنه خسته هم شده باشیم . نا امید هم شده باشیم . اما یک چیزی در درون ما دوباره و دوباره ما رو سوق میده به سمت رشد . از چیز های کوچیک بگیر تا بزرگ ... قطعا این مسیر شیرین نیست! مسیری که نه می رسی بهش ،نه موفقیت داری بد تر هی شکست می خوری مزه هرچی بده ، مزه شیرینی نداره!

حالا یک دسته دیگه کسانی هستن که تو این نرسیدن معتقد هستند که در یک رنج مقدس دارن به سر میبرن! میگه من که هدفم درسته ، تلاشمم که هست پس حالا که نمی رسم به چیزی که می خوام این میشه رنج من ..‌ از چیز های دنیوی و امکانات بگیر تا خانواده و فرزند و زندگی و رشد روحی و معنوی و ... حرفی که امروز می خوایم بزنیم همین! اینکه خیلی وقت ها ما دچار رنج خود خواسته میشیم! اصلا رنجی نیست ،اصلا اما ما اینقدر برای خودمون سختش کردیم که فکر می کنیم داریم کوه می کنیم .. درحالی که اگر مبدأ اون فکر ما (بینش ما) درست بشه تازههههه مزه شیرینی میاد زیر زبون مون ... #کهکشان_وجودم۱⬇️

کلمه های کمال، رشد، تعالی و... خیلی ما شنیدیم اما این بار بیاید یک چیز دیگه صداش کنیم . بیاید #کهکشان_وجودم صداش کنیم ! این دایره کهکشان وجود ماست . این کهکشان همون انسان تمام شدن ماست . یعنی تجلی تمام خوبی ها در ما . اگر کسی می خواد رشد کنه می خواد عوض بشه می خواد به هرچی که اون رو به بالاترین درجات می رسونه نزدیک بشه باییییدددد اول راه رسیدن به کهکشان وجودش رو پیدا کنه و بعد زمانی که پیدا کرد متوجه بشه می تونه چطور به چیز هایی که می خواد برسه ! یعنی شما تصور کن برای رشد باید وارد این کهکشان بشی تا مسیر رو پیدا کنی! و برای رسیدن به خود این کهکشان باید بازهم به دنبال مسیر درست بگردی خبر خوب اینکه زمانی که مسیر درست رو پیدا کردی احتمال اینکه راه رو گم کنی و به بیراهه بری خیلیییی کمتر میشه

حالا متوجه می شیم چرا نمی رسیم... چون ما بدون اینکه راه ورود به کهکشان خودمون رو پیدا کنیم می خوایم برسیم به مرحله بعدی به مقصد (این مقصد رو می تونید تمام چیزی های خیر و نورانی که خواستید و نرسیدید در نظر بگیرید) در حالی که اول باید راه وارد شدن به خودمون رو بلد باشیم .

جونم برات بگه که شیعه ی آقا فقط و فقط یک راه برای رسیدن به این کهکشان وجود داره. یعنی شما اگر وارد این راه بشی دیر و زود داره که برسی با توجه به سرعت خودت ،اما در نهایت می رسی! برای همین می گم احتمال به بیراهه رفتن تو این راه خیلی کمه منتها شرط اینکه قدم اول رو برداریم، یک چیز!

_قدم اول برای وارد شدن به کهکشان وجود باید بینش های انسان رنگ تسلیم شدن به خودش بگیره ، یعنی در تمام ابعاد روحی و جسمی خودش قانع شده باشه که چرا باید تسلیم خدا باشه؟ چی کار کنیم به این برسیم؟ باید دین مون رو بشناسیم تمام شک و شبهه های ذهنی مون رو نسبت به دین برطرف کنیم اونقدر باید در همه چیز قانع شده باشیم که به مقام تسلیم شدن در برابر خدا برسیم ... _خدایا من تمام دنیا رو گشتم دیدم هیچ دینی و هیچ ربی بهتر از شما نیست اینجا دیگه بینش قوی میشه حالا چرا میگم مقام؟ چون اینقدر این مسیر برای انسان رشد و منفعت داره که از همون اولین قدم که باید به تسلیم شدن برسه نمی گن چه عجب ! میگن به مقام تسلیم شدن رسید ... حالا، بنده خودش خوب نیست این رو بگه ها اما در گوشی می گم ملائکه این رو به انسان نسبت میدن .. ملائکه پچ پچ می کنن دیدی چطور به مقام تسلیم شدن رسید؟

چون ما تسلیم نیستیم یعنی دین رو نفهمیدیم و چون دین رو نفهمیدیم نمی رسیم! می خوای شهید بشی می خوای عاقبت بخیر بشی می خوای سعادتمند بشی می خوای رذیله های وجودت رو ترک کنی می خوای صفات خوب در خودت ایجاد کنی هزار تا چیز رو می خوای ها تلاشم می کنی ها اما نمی رسی ... نمی رسی که نمی رسی زمانی در مسیر رسیدن قرار می گیری که همون تسلیم شدن درست بشه .انگار شرط اول همینِ!

فکر می کنیم بی اراده ایم که هی شکست می خوریم . غافل از اینکه بابا تو اراده داری تو در وجودت یک کهکشان تعالی داری چرا داری این همه دور خودت می چرخی؟