انگار استخوان قفسه‌ی سینه‌ام را از گلویم بیرون می‌کشیدند! درد، از مرکز بدنم آغاز شد، تا حنجره بالا خزید و راه نفس را بست، چراغِ جهان خاموش شد و من بی ‌دفاع‌ترین آدمِ زمین بودم. تمام تنم زیر بار این هجوم می‌سوخت، من می‌گریستم، مادرم هم... بقیه می‌گویند: "حملهٔ عصبی" اما به گمانم غصه، دارد قصه ای می‌نویسد که قلم صبرم سوادِ خواندن و دفترِ تنم تابِ تحملش را ندارد...! #خانه‌به‌دوش

_ این سکوت آخرش مارو می‌کشه. + همین الانم زندگی نمی‌کنیم!

✍🏻 #گفت : «احتمالاً بازهم کسی را دوست بدارم، اما نه آن‌طور جسورانه و رها که تو را دوست داشتم؛ بسیار محتاط‌ و آرام‌ و با ترس از دوباره شکستن.» •|🌌|• @bidelijat

✍🏻 به تو فکر می‌کنم، و به خودم که از تو پر شده... به تو فکر می‌کنم و خوابم نمی‌برد؛ #خیال •|🌌|• @bidelijat

نمی از چشم‌های توست چشمه، رود، دریا هم، کمی از رد پای توست جنگل، کوه، صحرا هم...

✍🏻 به تو فکر می‌کنم، به تو و تمامِ آبشارها که از بلندای قامتِ تو جاری اند، به تو و تمامِ جنگل‌ها که از طراوت لبخندت جان گرفته‌اند، به تو و تمام کوه‌ها که به شانه‌های تو تکیه کرده اند، به تو و تمام سیاره‌ها که در مدار تو می‌گردند... به تو فکر می‌کنم به اعجازِ حضورت و خوابم نمی‌برد... #خیال •|🌌|• @bidelijat

نوشتم «کاش تو هم به من فکر کنی» اما نگفتم… این زیاد بود! و من به سهمم از دنیا قانعم؛ #خیال

_ چیکار کنیم؟ + خفه شیم.

_ پس حرفامون چی؟ + زیر پوستمون دفنشون می‌کنیم.

_ درد داره؟ + درد سندِ زنده‌ بودنه!

_ یعنی باید تحمل کنیم؟ + چاره دیگه‌ای نداریم.

_ چیکار کنیم؟ + خفه شیم.