با صدای زنگ گوشی دل از خواب خوب و رخت خواب دوست داشتنی میکنم و با وضو، خواب را مانند جنی که به بسم اللهی غیب شود، فراری میدهم.
بعد نماز کنار سجاده ی به آتش شمعی که تنها یادگاری از مادرم بود چشم میدوزم . چقدر قشنگ!
آتش و نور باهم عقد اخوت بسته بودند هرجا آتشی باشد، نور است و هرجا نوری باشد، خدا آنجاست.
کسی که در بیابانی گم شد بانور پیدا میشود و چه بسا آتش برای اون نفع و نور آتشش، عصر آن باشد .
قلم نفعش در کتابت است و ضرراش در مکتوبه . تاریکی مانع رسیدن به نفع است، پس با آتش شمع نور میاید تا کاتب خود را از خسران بیرون کشد ؛ کاتبی که داری تفکر فعال است و مسلط است به آیه انَّ الاِنسانَ لَفی خُسر پس دارای نور است و با نوشتن کتابی میتواند دستگیر گروهی از مردم شود و این نور را با مکتوبه ی خود به انسان ها منتقل کند . ( این میشود عصر قلم و کتابت)
همان نور در انسان ها امنیت ایجاد میکند و آمنوا را معنا میبخشد؛ برای فرد راه گم کرده در بیبان چیست خوشتر از راه رسیدن؟
اشخاص با باور خویش راه را پیش میبرند و اگر در این راه مقایسه ی تکبری کنند بی شک راهنمایشان ابلیس است و این اشخاص عمل صالحشان در گنجه ای در گوشه ی پستو خاک میخورد . شخصی هم که مقایسه ی تکبری ندارد و راهنمایانش الهی هستند با دو شرط به مقصد میرسد؛ اول تواصی به حق و دوم تواصی به صبر است .
خورشید را نمایان میسازد و این آتش سوره ی عصر و این نور قرآن است .♡
#من_نوشت
❗️انتشار با تقل قول ( فوروارد)❗️
