گر آب دهی نهال،خود کاشته ای ورپست کنی بنا خود افراشته ای من بنده همانم که تو پنداشته ای از دست میفکنم چو برداشته ای خواجه عبدالله انصاری @biekaran

من گریه به خنده در همی پیوندم پنهان گریم، به آشکارا خندم ای دوست!گمان مبر که من خرسندم آگاه نه ای که چون نیازمندم خواجه عبدالله انصاری @biekaran

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست این سبزه که امروز تماشاگه ماست تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست خیام @biekaran

واژه هایی که شاید نشنیده باشید👇🏻 باده:جام گلرنگ: به رنگ سرخ @biekaran

سخن در صلاح است و تدبیر وخوی نه در اسب و میدان و چوگان و گوی @biekaran

تو با دشمن نَفس هم‌خانه‌ای چه در بند پیکار بیگانه‌ای؟ @biekaran

عنان باز پیچان نفس از حرام به مردی ز رستم گذشتند و سام @biekaran

تو خود را چو کودک ادب کن به چوب به گرز گران مغز مردان مکوب @biekaran

وجود تو شهری است پر نیک و بد تو سلطان و دستور دانا خرد @biekaran

بوستان سعدی باب هفتم در عالم تربیت

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا معلوم نشد که در طربخانه خاک نقاش ازل بهر چه آراست مرا خیام @biekaran

نقاش ازل بهر چه آراست مرا . . .👀🌱